Roerdomp

In moerasgebieden heb je een aantal vogels die je wel vaak hoort, maar alleen met veel geluk ook ziet. Een van die vogels is de roerdomp. In het voorjaar is zijn harde ‘hoemp’ heel goed te horen. Het geluid draagt ver en waar het beest precies zit, is vaak moeilijk vast te stellen.

Ik heb een keer het geluk gehad pal naast een roerdomp te staan die zijn geluid liet horen en ik kan zeggen dat het een enorm kabaal is. De gele en bruine kleur met zwarte strepen geeft hem een echte schutkleur, en daardoor zag ik hem pas toen ik hem hoorde. Mij had hij ook niet in de gaten, maar ja, ik maak dan ook niet zoveel herrie.

Als er gevaar dreigt gaat hij in de paalhouding staan, zodat hij nog meer opgaat in het riet.
Zijn voedsel bestaat uit vissen, waterdiertjes, kikkers, muizen en dergelijke.

Vooral de mannetjes zijn het hele jaar in de buurt van hun territorium. Maar de vrouwtjes trekken over het algemeen in het najaar weg naar Engeland of zuidwaarts, tot in Centraal-Afrika aan toe. Ook overwinteren bij ons roerdompen uit Oost- en Noord-Europa.
In het voorjaar komen de vrouwtjes terug en blijkbaar zijn ze dan wat minder schuw, want in de Onlanden zit er op dit moment een die zich al een aantal dagen heel goed laat zien. In het Lauwersmeer hadden we er ook al een naast de auto zitten.

Zo meteen worden er weer paartjes gevormd. Het nest wordt in het riet gemaakt. Dit doet het vrouwtje. Zij neemt ook de broedzorg op zich en verzorgt de jongen. Meestal is er één legsel met 4 tot 5 eieren. Als de eieren uitgekomen zijn, verstopt ze de jongen op verschillende plekken in het riet om de kans op overleving te vergroten. Ze maakt dan voedselvluchten, waarbij ze via geluiden contact houdt met de jongen.
Het mannetje verdedigt het territorium alleen en houdt er soms meerdere vrouwtjes op na. Het hoempen van het mannetje is te horen vanaf april tot eind mei.

Mannetje en vrouwtje lijken heel erg op elkaar. Het mannetje is wat groter dan het vrouwtje. In het broedseizoen is het mannetje te herkennen aan de blauwgroene mondhoek, maar gemakkelijk te zien is dit niet.

Tekst: Hiltje Kamminga, foto’s: Frans Kromme