Verslag ‘Park hoppen’

‘Park hoppen’ staat in 2026 voor het eerst op het programma bij IVN Uden e.o. In de media stond vermeld dat er minder verteld en meer op tempo gelopen zou gaan worden op een route van 8 km. Mijn nieuwsgierigheid was gewekt en begin dit jaar heb ik me als gids aangemeld voor deze wandeling. Aangezien ik niet uit Uden kom was ik wel benieuwd hoeveel parken er zijn en waar we naar toe zouden gaan. Het Bevrijdingspark en het Mellepark liggen voor mij voor de hand, maar in beide zijn we juist niet geweest. 

Om kwart voor tien zondagmorgen 6 september beginnen de mensen zich te verzamelen bij het carillon op de Markt. We zijn er met vier gidsen helemaal klaar voor. Het is lekker weer, het zonnetje schijnt en de temperatuur is prima. Er willen 27 gasten met ons mee en we verdelen ons in drie groepen. Twan en ik gaan samen met een groep, Mark en Willem nemen ieder een eigen groep mee.

Vanaf de Markt is de eerste halte op Zoggel; een heel klein parkje midden in de wijk met de nadruk op spelen. Het zand uit de destijds gegraven waterpartijen ligt in het midden als een grote bult te wachten tot de kinderen ervan af willen glijden. 

Daarna gaan we naar de Kersenboomgaard en het Klimaatbos. Beide worden beheerd door sVLM (voorheen sVLU genaamd); hier ligt de nadruk op bomen. Een plek om rustig je brood op te eten of van het fruit te genieten. Helaas kunnen er de laatste jaren geen kersen meer geplukt worden door de Suzuki-fruitvlieg. Als we wat verder lopen komen we in het Sesterpark of wat daar nog van over is na de laatste huizenbouw rond de Plus supermarkt. Ook hier weer waterpartijen om het overtollig kwelwater af te voeren uit de woonwijk en een (gemaakt) glooiend landschap. Lopend rond de vijver en de buitenrand van de wijk richting Volkel, kom je vanzelf in het Zuiderpark. Een groot formaat park met diverse natuurlijke elementen. Denk aan gazons, een boomgaard, waterpartijen, struweelbosjes en speeltuinen van natuurlijke materialen. Er wordt gefaseerd gemaaid om de biodiversiteit te vergroten. Het is een hele mooie overgang van het centrum naar het buitengebied. 

Als je uit het Zuiderpark komt, ligt het volgende parkje alweer aan je voeten: De Meulenreek met zijn hooilandjes en fruitbomen. Op dit moment is alles bruin van de uitgebloeide bloemen, maar wat een kleurenpracht zal dat geweest zijn. 

Het laatste park op de route is ook meteen het oudste: het Sportpark. Hier stond het Missiehuis van de zusters Ursulinen (1845) dat in 1911 werd verkocht aan de paters van Steyl. In 1944 is dit klooster door de Duitse bezetters opgeblazen. De voormalige kloostertuin werd na de Tweede Wereldoorlog ingericht als plek om te sporten. En dat kun je zien aan de lange lanen met oude bomen, grote grasvelden met op diverse plekken speeltoestellen. Alles groots en ruim. Vandaar dat er ook steeds meer andere activiteiten en festivals worden georganiseerd.

De overige parken waren gemaakt in en gericht op de 21ste eeuw oftewel de toekomstige tijd: het vasthouden van water op plekken waar het kan om zo droge voeten te houden in de wijken. Het kunnen uitwaaien dicht bij huis. Of het vergroten van de biodiversiteit.

Het Sportpark ademt nog een sfeer van vroeger, van grandeur. Onderweg komen de verhalen los van de deelnemers, over het openluchtzwembad of de eerste velden van UDI‘19. Iedereen heeft er wel een herinnering aan. Dat geeft aan hoe lang dit al een heel mooi onderdeel van Uden is. En hopelijk ook nog heel lang kan blijven. Overal hebben verschillende bomen het zwaar, maar bij de oude reuzen in het Sportpark valt het nog meer op. 

Langs de statige huizen van de Prior van Milstraat komen we net voor 13.00 uur weer terug op de Markt. Iedereen is enthousiast over dit nieuwe concept en zelf ben ik verbaasd over de hoeveelheid verscholen groen in de wijken. Blijkt dat er toch veel meer parken het bezoeken waard zijn dan alleen het Bevrijdingspark of Mellepark. Het was een mooie ronde en waarschijnlijk zijn er zo nog veel meer verborgen parkjes te ontdekken in Uden. Maar dat is dan voor volgend jaar. 

Groeten van Sonja Verstegen

Foto’s: Adriëtte van der Wijst en Sonja Verstegen