Column week 45, Een regenboog op poten

Op het grasveld bij de kerk naast ons huis staat een nog niet al te grote esdoorn. Een mooie boom, die vooral in de herfst prachtig kan kleuren in de mooiste tinten. Denk aan Indian Summer in Canada, dan heeft u een beeld. Tegen die tijd laten ze ook de welbekende vleugeltjes los die als een soort helikoptertje naar beneden komen dwarrelen. Voor veel vogels zijn de zaden die daarin zitten een lekkernij. Zo kwam het dat kortgeleden op een ochtend een groepje spreeuwen vlak voor mijn keukenraam door het gras aan het scharrelen was. Ongetwijfeld kent u de spreeuw van de capriolen die ze met tientallen, honderden of zelfs duizenden in de lucht kunnen maken. Een wolk spreeuwen die als één organisme uitdijend en weer samensmeltend, pulserend de mooiste figuren door de lucht golven. Kieviten doen het ook, maar geen vogel die dat zo indrukwekkend en massaal kan als de spreeuw. Doordat iedere spreeuw de zes dichtstbijzijnde buren in de gaten houdt, wordt er niet gebotst en golft iedere beweging door de zwerm heen. En waarschijnlijk kent u de spreeuw ook wel van de meest vreemde geluiden die hij uit zijn keel kan laten rollen. Een vrolijke druktemaker die, zo op het oog, puur uit plezier eindeloos geluiden imiteert van andere vogels tot rolkoffers en dichtgaande treindeuren aan toe. Een boom vol spreeuwen is dan ook een kakelbont van geluiden waar je, toegegeven, beter niet naast kunt wonen. Ook al omdat ze het niet alleen door hun snavel uitgieren. Vanuit de verte zien ze er verder niet zo bijzonder uit, een beetje saaie, donkere, bijna zwarte vogel. Maar van dichtbij, zo rustig scharrelend door het groene gras, badend in het strijklicht van de herfstzon, viel me weer eens op wat een waanzinnig mooie vogel het eigenlijk is. In de winter nog meer dan in de zomer bespikkeld met talloze kleine sterretjes, een olieachtige glans over het verendek dat van bijna zwart doorvloeit tot bronsgroen, met subtiele knaloranje randjes langs de vleugelveren terwijl in zijn nek paarse tinten in het zonlicht oplichten. Geboeid bleef ik deze rondscharrelende regenbogen op poten bewonderen, het ene exemplaar nog mooier dan het andere. Zomaar een prachtig stukje natuur, vlak voor mijn huis. 

Spreeuw

Sep Van de Voort,
IVN Natuurgids

 

Digitale krantversie Column 2020-45, 10 november 2021, pagina ?

Naar columns 2021

Vind je dit leuk? Steun ons en word lid!

Word lid