Column week 40, Exotisch heeft toch zeker één vijand

Op een dag was het zover. Natuurlijk waren er in mijn vijver al Amerikaanse rivierkreeften. Ze zijn immers overal. Alleen, ik had ze nog nooit gezien. Maar opeens besloot er een aan land te gaan. Hij (of zij, ik kan het verschil niet goed zien) had zich door de brede rietkraag gewrongen. En stond nu verbouwereerd op het gras achter de vijver. Wat kwam hij daar doen? Ik liep naar hem toe en zei: “Je bent niet uitgenodigd”. Als antwoord ging hij rechtop staan, zijn scharen in de lucht. Zijn typische dreighouding dus.

De Amerikaanse rivierkreeft eet dieren als jonge amfibieën en visjes en allerlei planten. In mijn gras kan hij dus vooruit. Toen ik beter in mijn vijver keek zag ik daar allerlei aangevreten planten: waterlelies, kikkerbeet, zelfs krabbenscheer!
De volgende dag keek ik naar buiten door een raam waardoor ik ongeveer vier vierkante meter gras kan zien. En wat zag ik? VIER Amerikaanse rivierkreeften! Nu jongen ze wel snel, maar zo snel toch niet. Er waren er dus nog tenminste drie uit mijn vijver gekropen.
Dat doen ze vooral bij regenachtig weer en als het water minder zuurstof bevat, zo in september en oktober. Dat veroorzaken ze ook zelf: ze graven in de oevers en maken het water zo troebel, waardoor de zuurstof producerende planten het moeilijk krijgen. Ze zijn dus niet alleen schadelijk, maar ook dom! 

Maar het ergste is de schade aan planten en dieren die ze veroorzaken. Onze ‘eigen’ rivierkreeften bijvoorbeeld zijn bijna verdwenen.
Maar hoe komen we van de Amerikaanse rivierkreeften af?
Ze hebben niet veel vijanden. Soms durven reigers, meerkoeten of meeuwen er één op te peuzelen, maar ze vinden de scharen wel scherp… De laatste tijd zien we zelfs vossen, futen, kraaien en eenden een rivierkreeft verschalken, voorzichtig, dat wel. Ook palingen lusten wel een rivierkreeft. Dus de reigers moeten de palingen laten leven en allebei moeten ze zich storten op de Amerikaanse rivierkreeft.
Maar voor het zover is dat er niet meer teveel zijn….

Gelukkig doet mijn maaimachine zijn best. Die heeft er al twee stuk gemaaid. Die waren zo op, want voor een dode rivierkreeft is niemand bang!

Catherine,
IVN Natuurgids

 

Digitale krantversie Column 2020-40, 6 oktober 2021, pagina ?

Naar columns 2021

Vind je dit leuk? Steun ons en word lid!

Word lid