Column week 14, Invasie van de tjiftjafs

Na dagen opgehokt te hebben gezeten, trek ik de stoute schoenen aan om een lange wandeling te maken. Het is een vrijdag dus ik gok er op dat het niet al te druk zal zijn. Na weken van regen en somberte schijnt de zon weer. De felle noordenwind voert extra droge lucht aan, die door de crisis veel schoner is dan anders. Vooral ’s avonds is dat goed te zien: Venus staat fel aan de avondhemel vlak bij de smalle sikkel van de maan. Ik neem de oude spoordijk in Vinkeveen richting de A2 en aan het eind rechtsaf over het smalle paadje evenwijdig aan de Demmerikse kade. Ik hoop op een rijke schakering aan zangers in het struweel langs de dijk, maar dat is een beetje een domper. Er klinkt weliswaar gezang maar het is niet erg gevarieerd. Het lijkt wel alsof er een invasie van tjiftjafs heeft plaatsgevonden. Om de 20 meter zit er wel een zijn band op te pompen: tjiftjaftjiftjaftjiftjaf. Zeker wel een van de blijde geluiden die de lente aankondigt, maar het gaat een beetje vervelen op den duur. Gelukkig is er genoeg te zien om van te genieten. Kieviten buitelen door de lucht, vinden een partner en maken een prachtige synchroondans, scherend over het weiland met scherpe wendingen, voor ieder weer zijnsweegs gaat. Een groepje grutto’s vliegt op en heft hun klaaglijk klinkend maar o zo lentekriebelend wutto-wutto aan. Op de grond zie ik er eentje, net boven het weiland uit, angstig mijn kant op kijken. Die is al aan het broeden maar het gras is nog niet hoog genoeg om er helemaal in te verdwijnen. Een boer jaagt de ganzen van zijn land en tussen de onvermijdelijke grauwe ganzen zie ik een groepje kleinere vogels. Wat spitsere vleugels en een karakteristieke witte vlek vlak bij hun donkere staart: een groepje smienten dat weldra ons land zal verlaten om in het hoge noorden te gaan broeden. Ook een tweetal tureluurs kiest het luchtruim en blijft al turelurelurend hoog in de lucht hangen, alvorens met een fraaie glijvlucht weer in het weiland te landen. Ik kom een wat ouder echtpaar tegen en we duiken allemaal de struiken in om elkaar op het smalle paadje met voldoende ruimte te passeren. Sommige natuur wil je niet te dicht bij huis hebben. Alsof er niets aan de hand is, bereidt de natuur zich weer voor op een mooie zomer. Prachtig en ongenadig als altijd.

Sep Van de Voort,
IVN natuurgids
 

Digitale krantversie Column 2020-14, 2 april 2020, pagina ?

Naar columns 2020

Vind je dit leuk? Steun ons en word lid!

Word lid