Natuur dichtbij huis: Haat en liefde in de polder

Haat en liefde in de polder

Meer merels… Opeens zijn ze er weer. De merels. Niet de twee die er in het voorjaar waren om een nest in de heg te bouwen. Nee, wel zes. Die twee merels hadden een hekel aan mij. Ik mocht niet zien waar hun nest zat. Ze vlogen expres een meter van hun nest de heg in om mij om de tuin te leiden. Terwijl ze toch in mijn tuin woonden. En zodra ze hun jongen hadden grootgebracht waren ze vertrokken; de rest van de zomer zag ik geen merels in de tuin.

Nu, laat in het najaar kwam er een groepje van zes. Ze rennen door de tuin, samen, achter elkaar aan. Ze zijn ontzettend druk. Ze badderen het vogelbad leeg. Ze graven in alle perken, gooien de blaadjes omhoog en maken er een enorme bende van. Onder elk blad kan natuurlijk een worm zitten of een insect. Daar zijn merels dol op. Net als op bessen, vruchten, broodresten en allerlei soorten vogelvoer. Als ze even niet hoeven te eten rennen ze weer vrolijk achter elkaar aan. En dat is echt bijzonder. Want bijna het hele jaar hebben merels een territorium. En dat verdedigen ze met verve. Ze pikken andere merels hun territorium uit. Zeker in het voorjaar als de vrouwtjes een mannetje hebben gekozen en de balts is begonnen. Maar in het late najaar is er ongeveer een maand waarin ze geen hekel aan elkaar hebben en graag samen spelen en eten. Waar meer merels zijn is vast meer voedsel.

Aan mij hebben ze nog steeds een hekel, ze vliegen een stukje weg als ze me zien. Ze hebben niet door dat die volle voedertafel en al die broodkorstjes van mij komen. Dat vind ik niet erg want als ik strategisch bijna onzichtbaar achter een raam ga zitten kan ik ze goed bekijken. Voer voor merels neerzetten is dankbaar werk want ik krijg er in deze periode dat bijzondere schouwspel voor terug van zes merels die elkaar een maand lang lijken te mogen. En dan, plotseling, komt één van de merels op een tafeltje voor mijn raam zitten. Hij kijkt naar binnen en ziet mij. De merel verstijft. Ik wil hem niet laten schrikken en zit doodstil . Zo houden wij elkaar minuten lang in de gaten. Tot ik moet niezen…Een merel is zelden zó snel naar de overkant gevlogen!

Catherine van de Graaf

IVN-natuurgids