Column week 45, Kristalheldere belletjes in de boom

De zomertijd is afgesloten en de wintertijd weer ingegaan. De natuur staat nog even in vuur en vlam van alle prachtig gekleurde bladeren die in de bomen hangen. Een flinke herfststorm en ook deze juweeltjes worden ons ontnomen. Dan rest ons niets dan kale takken en het groene grut aan de naaldbomen en wat struiken. U raadt het al, niet bepaald mijn seizoen, al kan de lichtval in deze tijd van het jaar zelfs deze troosteloze omgeving prachtig doen oplichten. Het helpt ook al niet dat er voor het oor maar weinig te genieten valt. De meeste vogels scholen samen in grote groepen soortgenoten en zijn stilletjes op zoek naar voedsel. Soms hoor je een kort lied van een winterkoning, maar zelfs die heeft er voorlopig weinig fiducie in. De grote uitzondering op deze regel is de roodborst, die ook in de winter last heeft van territoriumdrift en vindt dat andere soortgenoten van zijn terrein af moeten blijven. Deze winter heeft een roodborst onze tuin uitgekozen als zijn terrein en ik ben er maar wat blij mee. Als ik door de week thuis zit te werken met het raam open, hoor ik vrijwel de hele dag zijn lied: een kristalhelder belletje, vaak ergens halverwege een boom. Een kort liedje dat als druppels water tinkelend door de tuin rolt. Dan denkt ie weer even na over een nieuwe improvisatie en laat even later het resultaat horen. Heel rustig en beheerst, zo’n liedje waardoor de stilte erom heen nog stiller klinkt. Niet dat de roodborst nou zo’n vriendelijk vreedzaam vogeltje is. De meeste vogels leven buiten het broedseizoen vredig samen met soortgenoten en zoeken de veiligheid van de groep op. Zelf een opgewonden standje als de meerkoet die in het voorjaar iedereen van zijn erf af veegt, lijkt in deze tijd van het jaar te genieten van het gezelschap van tientallen mede-meerkoeten. Zo niet de roodborst. In het broedseizoen kan deze nog net het gezelschap van een partner velen omdat het anders rap gedaan zou zijn met de soort, maar daarna moet het dan ook afgelopen zijn met die flauwekul. Wegwezen uit het territorium! Dat merk ik ook als de tuin in loop: het is meteen uit met de mooie liedjes en meneer (of mevrouw, ik weet het niet) priemt met zijn kraaloogjes verontwaardigd mijn kant op en foetert mij met snerpende piepen uit. Tja, erg vriendelijk is hij dan niet, maar als hij weer tevreden heer en meester in zijn gebiedje zit te wezen kan ik weer genieten van zijn fijnbesnaarde liedjes. Toch een fijne buurman in deze stille, donkere dagen!

Sep Van de Voort,
IVN Natuurgids

Digitale krantversie Column 2019-45, 7 november 2019, pagina ?

Naar columns 2019