Column week 43, Zilverreigers

Heeft u het ook gezien? Zo’n 5 weken geleden waren ze er opeens weer: mooie witte reigers. En ze zijn met veel, ieder jaar met meer. In de weilanden, in het ondiepe water.
Grote zilverreigers heten ze officieel.
Sommige grote zilverreigers wonen permanent in Nederland, in de Oostvaardersplassen bijvoorbeeld.
Maar de grote zilverreigers die er eerst niet waren en nu in onze omgeving zijn aangekomen komen uit Zuid Europa, Zwitserland en Polen.
Ze komen hier overwinteren, als het tenminste niet al te koud wordt.
Er zijn ook kleine zilverreigers. Ze zijn kleiner, hebben gele poten. En ze zijn veel zeldzamer.
Grote zilverreigers zijn dol op visjes, muizen, kleine vogels. Ze kunnen doodstil in het water staan. Als er een visje langskomt happen ze razendsnel toe. Ze hebben ook veel slimmere manieren van jagen. Ze landen bijvoorbeeld tussen een groep ganzen. Ganzen jagen muizen op. De zilverreiger hoeft dan alleen nog maar toe te happen als de muis voorbij komt rennen.
Zo eten ze makkelijk genoeg en hebben ze alle tijd om hun veren te poetsen.
Dan gaan ze voldaan en wel ’s avonds naar een plek waar alle zilverreigers samen slapen.
Maar hoe gaat het tussen de blauwe reigers (die eigenlijk grijs zijn) en de grote zilverreigers?
Nou, dat is de eerste weken niet makkelijk. Kijk je bijvoorbeeld in de buurt van de Bosdijk, dan zie je daar heel veel blauwe reigers en purperreigers. Die hebben allemaal hun eigen plekjes om te jagen. Ze jagen niet de hele dag op dezelfde plek, maar ze gebruiken wel een aantal vaste plaatsen.

Ik zat daar op een dag te kijken toen de zilverreigers net geland waren. Dat was geen warm weerzien. De grote zilverreigers namen een plaatsje in aan het water. Maar de blauwe reigers waren het daar helemaal niet mee eens: hùn plekje. De grote zilverreigers werden gebeten, verjaagd. In hun wijsheid gingen ze ook een eindje weg, om verderop aan het water te gaan zitten. Op een plaats waar er minder blauwe reigers te zien waren. Twee weken later was het nog steeds oorlog.

Maar na 4 weken waren alle reigers aan elkaar gewend en was de wereld weer groot genoeg voor allemaal. Met wijsheid houden ze afstand. Maar in mijn weiland worden ze nooit vrienden…

Catherine
 

Digitale krantversie Column 2019-43, 23 oktober 2019, pagina ?

Naar columns 2019