Column week 37, De zwanen verrassen weer…

Onze zwanen hebben het al twee jaar moeilijk met hun jongen. Twee jaar geleden liet de man de vrouw in haar eentje modderen. Er bleven maar twee zwaantjes over. Vorig jaar kregen ze zeven zwaantjes groot, maar ze lieten ze wel vaak in de steek. Dit jaar zie ik de zwanen zonder jongen. Zou er in mijn vakantie iets mis zijn gegaan? En dan rond 10 augustus zie ik twee ouders met vijf jongen in de tocht naast mijn huis zwemmen. Heb ik niet goed gekeken? Hadden de zwanen steeds al jongen die ik niet zag? Het zijn vijf gezonde jongen van een maand of drie. De volgende dag kijk ik weer. Nu zwemmen er twee ouders in de tocht voor mijn huis. Opnieuw met vijf jongen. Naast mijn huis zwemt ook een zwanenpaar. Zonder jongen. Opeens weet ik het zeker: die twee naast mijn huis zijn ‘onze’ zwanen. Want ik realiseer me opeens dat de jongen van de zwanen voor mijn huis grijs zijn. ‘Onze’ zwanen hadden altijd witte jongen. Dus opeens zijn er twee zwanenparen om mijn huis, één paar mét en één paar zonder jongen. Het nieuwe paar zie ik drie weilanden ver zitten, met jongen. Daar waar ‘onze’ zwanen altijd hun territorium hadden, hun eigen terrein. Er is dus veel veranderd aan de machtsverhoudingen in het gebied. De nieuwe zwanen zijn de baas over drie grote weilanden en allerlei watergangen. ‘Onze’ zwanen hebben nog één watergang waar ze zich op hun gemak voelen. Hoe dit verder moet weet ik niet. Ik heb nog geen grote gevechten gezien. Ik hoop dat ‘onze zwanen’ een manier vinden om zich veilig te voelen en toekomstplannen te maken. Maar dat kan heel anders uitpakken. Misschien voelen ze zich verdrongen… Een ding is goed nieuws: ‘onze’ zwanen zijn veel vaker samen dan voorheen….

Catherine

Digitale krantversie Column 2019-37, 11 september 2019, pagina ?

Naar columns 2019