Column week 35, Het swingt in de wilde wingerd

In de lange hete zomer van dit jaar was het iets minder aanlokkelijk om de natuur in te trekken (tenzij er een plons in koud water bij betrokken was) en veel verleidelijker om stil in de tuin te zitten. Maar ook daar valt genoeg te beleven. Zo werd ik steeds meer gefascineerd door de begroeiing op onze schuur die ik, meer vogelliefhebber dan plantenman, altijd domweg klimop noemde. Het was me natuurlijk in al die jaren wel opgevallen dat het een geliefde uitwijkplaats was voor het kleine vogelgrut in de tuin. Zodra de sperwer - die een eindje verderop in de straat bivakkeert - zijn brutale snavel boven onze tuin vertoont, stuiven alle mussen met luid kabaal in het groen aan de muur. Ook op warme, zonnige dagen willen ze nog wel eens verkoeling zoeken in de schaduw die de plant biedt. Als daarentegen de zon er vol op staat, klinkt het alsof er zich onder de bladeren een complete stad bevindt. Het is een gezoem van jewelste en in deze stad zijn honderden, misschien wel duizenden bijen op zoek naar nectar. Als je er langs loopt, klinkt het alsof een groot koor de grondtoon van een nieuw lied neuriet. Op een warme zomeravond, zoals zovele dit jaar, voelde ik de natuur dorsten naar een flinke regenbui. Het was een beetje bewolkt, dus een spatje regen was niet uitgesloten. En warempel, in de stilte hoorde ik ineens zachtjes het tikken van kleine regendruppels. Het probleem was alleen dat ik geen enkele druppel voelde. Het getik kwam uit de metershoge plant die onze schuur bedekt. Wilde wingert

Uit de bladoksels, dus verborgen onder het dichte bladerdek, komen trosjes kleine onopvallende bloemetjes tevoorschijn. Het woord tros is niet toevallig, want de wilde wingerd  (om deze plant gaat het, ben ik inmiddels achter gekomen) is familie van de druif. Aan zo’n tros kunnen gemakkelijk 40 of 50  bloemetjes zitten. En aan onze muur moeten zich honderden, zo niet duizenden van zulke trossen bevinden. Als de bloem zich opent, krullen de vijf kroonblaadjes open waardoor de nectar beschikbaar komt. Enige tijd later vallen deze kroonblaadjes naar beneden, wat het zachte getik veroorzaakte dat ik even verwarde met regen. Zo ontdekte ik dus dat achter die bewegingsloze bladermuur in werkelijkheid de hele zomer een groot feest aan de gang is. En als dan de herfst komt en de wilde wingerd het einde van het feest voelt naderen, sluit hij af met een daverend vuurwerk. Voor hij zijn bladeren laat vallen, kleurt hij alles in een gloedvolle apotheose van alle tinten rood en oranje die je maar kunt bedenken. En dat groeit gewoon aan je huis!

Sep Van de Voort, IVN- natuurgids
 

Digitale krantversie Column 2018-35, 29 augustus 2018, pagina 8

Naar columns 2018