Als de hond blij is, dan is de baas blij

De eerste excursie voor mensen met een visuele beperking in de Motketel staat op het punt van vertrek. Terwijl we nog op de parkeerplaats staan miauwt een buizerd. Daarna volgt een aaneenschakeling van voelen, ruiken en horen. We wisselen kennis uit, stappen soms stevig door, en staan dan weer stil.

De onderkant van een hop blad voelt ruw aan. Het strelen van een mosbed roept zachtheid op. De bast van een boom is wat harder, en een hulstblad prikt met zijn scherpe punten. Het sprengen- en bekenwater levert een indringende ijzergeur.

De slechtzienden en hun geleidehonden vormen een ontroerende eenheid.
Bij ieder bruggetje blijft de hond stokstijf staan. Dan weten de excursie deelnemers dat er een overgang van pad naar brug of van pad naar asfalt volgt.
‘Als de hond blij is dan is de baas blij’, zegt één van de wandelaars met zéér beperkt zicht.
‘En andersom?’ vraag ik. ‘Waaraan merk je dat jouw hond blij is?’
‘Aan alles’.

Als we dat alles bij elkaar tellen dan was het een leerzame ervaring met wederzijdse afhankelijkheid en optimale wederkerigheid.

(Elly Zeelenberg en Hilde Ham)