Verslag wandeling Noordijkerveld op 17 juli 2016

De gidsen die ons rondleiden: Anke Hollink, Erika Ordelman, Hans Berndsen en Brendy Hilhorst. Brendy Hilhorst (en echtgenoot) stellen vandaag hun terrein open voor de publiekswandeling wat normaal gesproken niet toegankelijk is. Aanwezig: 36 personen. Een prachtige zonnige middag. Hans houdt een algemeen praatje over het IVN.

We lopen eerst een stukje over de Aaftinkdijk en na een paar honderd meter vertelt Brendy ons over het gebied. De Aaftinkdijk is de oude weg van Borculo naar Gelselaar. De gebiedjes die we vandaag bezoeken op de grond van Brendy zijn normaal gesproken niet toegankelijk voor publiek. Dit om de natuur rustig de gang te kunnen laten gaan. Bij dit gebied was er in eerste instantie sprake van gemeenschappelijke markegronden. Daarna werd het verdeeld onder de keuterboeren en kreeg iedere boer een stukje grond. De boeren begonnen met het ontginnen van de velden. Nu is er hernieuwde natuur. De vruchtbare laag is eraf gehaald. Wel bepaalt de provincie hoe de gebieden ingericht worden. Er worden dus voorwaarden geschept en plannen gemaakt waar men zich aan dient te houden. De natuur ontwikkelt zichzelf. In 1999 is er een ontwikkelingsplan geschreven. Het idee is om 114 ha herrnieuwde natuur te ontwikkelen.

Het doel is om biotoop te krijgen voor boomkikkers. In het Needse Achterveld zitten er al boomkikkers en zo wordt geprobeerd een verbinding te krijgen met het Noordijkerveld. Ze zijn nu 15 jaar onderweg.

We verdelen ons in 3 groepjes.

Hans laat ons duivelsbeet zien, een rietplant. Waarom heeft het deze naam? De duivel heeft lang geleden zijn tanden gezet in ieder rietblad omdat hij woedend was om een verloren wedstrijd van God wie het mooiste gewas zou creeëren. Het bewijs is de drie kleine puntjes midden op het lange smalle rietblad. Deze maakt een knik op dat punt, vandaar de naam duivelsbeet. Ook verteld Hans over de klaproos en het symbool van de veteranen. Vroeger voor de WO 1 waren er velden vol met klaprozen. Door verstoring door omploeging van de velden door bombardementen na de WO 1 en gevechten, kwam de klaproos op. Daarom is de klaproos nog altijd het symbool van de veteranen.

Het eerste gebiedje is van 2006. We lopen langs de plas en komen verschillende plantensoorten tegen o.a. wolfspoot, watermunt (je ruikt hem al, nog sterker als je het blad wrijft), dopheide, rolklaver, stijve ogentroost, zonnedauw, kattenstaart. Ook zien we veel juffers en libellen vliegen. Hoe kun je nu zien of het een libelle of een juffer is? Wanneer ze stilzitten heeft een juffer de vleugels gesloten en een libelle heeft ze wijd open. Orchideeën staan hier nog niet maar er wordt wel op gehoopt. Na ongeveer 7 jaar kan dit gebeuren dus de mogelijkheid bestaat.

We lopen via een zandpad naar het volgende stukje hernieuwde natuur en zien in de berm planten als alsem. Vroeger deed men alsem in de schoenen om blaarvorming te voorkomen. Omdat ze er veel van in de schoenen stopten heeft het als bijnaam ‘’bijvoet” gekregen. Ook zien we zwarte toorts staan. Dit kun je zien door een zwart hartje van de bloem. Er staat vogelwikke, deze bloem heeft de vorm van een snavel. Ook de kamille is aanwezig. Je hebt met “echte kamille” te maken als je bij het opensnijden van de bloem ziet dat het een holle bloembodem heeft. We zien een plant die lijkt op koolzaad maar het niet is. De naam is oosterse buneas. Op internet zullen we daar eens verder over lezen. Op het volgende veldje zien we o.a. duits viltkruid staan en canadese fijnstraal. Deze zaait zichzelf snel uit.

Toen was er koffie….

1 groepje loopt na de koffie al weer terug richting de auto en 2 andere groepjes lopen nog even via de wat langere route, waar het gebiedje van Staatsbosbeheer in meegenomen wordt, het Vitens Waterwingebied. Deze hernieuwde natuur is van 2013. In het begin zie je al weer veel struikgroei op het veld ontstaan maar verder op het veld zie je steeds meer zonnedauw verschijnen en dopheide. Het is dus zaak dat je de struikgroei regelmatig verwijderd om de hernieuwde natuur te laten slagen. Links op het veld achterin ligt bijv. nog een zandberg die ze eigenlijk moeten verwijderen. Je ziet hier al weer het Jacobskruiskruid op groeien wat zo weer een veld kan laten volgroeien.

We lopen zo langzamerhand weer terug naar de auto en Anke sluit de wandeling af. Iedereen wordt bedankt en met name Brendy heel hartelijk bedankt voor het open stellen van het eigen terrein voor de publiekswandeling.

Het was een geslaagde wandeling.

Carola Dekker, cursist IVN Gidsencursus