Hoera we mogen weer!

Op zondag 26 september, één dag na het vervallen van de maatregelen in verband met “u weet wel” (ik kan het woord niet meer horen en ik hoop dat het maar gauw uit onze vocabulaire mag verdwijnen) konden we weer vrijuit wandelen in de Rekerhout. Er waren, buiten Emerens en ik, acht deelnemers, waarvan er twee voor de eerste keer meeliepen. Al enkele jaren bestaat de groep namelijk uit mensen die elkaar goed kennen vanuit hun vrijwilligerswerk in de kruidentuin.

Ze waren heel blij elkaar weer te zien. Zo blij dat we soms even onze stem vriendelijk moesten verheffen om toch ons natuurverhaaltje te kunnen vertellen. Tussen de natuurmomentjes door werd er flink bijgekletst: wat hadden ze dat gemist.

Onder de grote eik op de heuvel leest Emerens meestal een gedichtje voor. Maar nu had ze in  plaats daarvan bij de start in de kruidentuin gevraagd om na te denken over iets positiefs over de afgelopen anderhalf jaar. Dat zouden we dan onder de eik met elkaar delen.

Daar, onder die mooie ouwe eik, kwamen, hoewel het voor een enkeling erg zwaar was geweest, toch ook mooie ontdekkingen aan het licht.

Het genieten van de creatieve oplossingen voor het vieren van verjaardagen: in de voortuin, met een dikke  jas aan, een taartje met één persoon tegelijk. Het viel op dat mensen elkaar meer groetten op straat (laten we dat vasthouden) . Mensen ontdekten hun eigen omgeving en waren veel meer gaan wandelen. Naar buiten gaan in de natuur heeft een positief effect gehad. Ook vertelde iemand dat hij tijdens het wandelen veel beter naar de natuur was gaan kijken. En doordat het thuiswerken veel mensen best goed is bevallen, kan dit misschien, als werkgevers een beetje meewerken, leiden tot minder autoverkeer.

Ik ben in ieder geval van plan om zo veel mogelijk thuis te blijven werken en ook voor mij, als natuurgids, is het gelukt om nóg meer naar buiten te gaan.

Dat we maar heel lang plezier mogen hebben van de positieve effecten, ook als we dat vervelende woord alweer een beetje zijn vergeten!

Joke Pruis