Lezing “Met dankbare ogen de natuur zien” door Piet den Besten

Een beschouwing van de natuur vanuit de zintuigen met een filosofische insteek door Piet den Besten.

Hier het verhaal van Piet:

“Mijn vastlegging van de natuur vertrekt vanuit een eenvoudige maar diepgaande overtuiging: wie naar buiten gaat en zijn zintuigen werkelijk openstelt voor de natuur, komt niet alleen in een landschap terecht, maar ook in zichzelf. De wereld om ons heen wordt vaak overstemd door snelheid, prikkels en verwachtingen. In het landschap gebeurt het omgekeerde. Daar vertraagt de tijd, en ontstaat ruimte voor waarneming, verwondering en betekenis.
Wanneer ik mij in de natuur bevind, probeer ik niet te kijken om iets te “vinden”, maar om te ontvangen. Licht, wind, stilte, beweging, geur, textuur, flora en fauna vormen samen een subtiele taal die voortdurend met ons spreekt. Door die signalen bewust toe te laten, verschuift mijn aandacht van denken naar ervaren. Dat is het beginpunt van mijn fotografie. Mijn camera is geen jachtinstrument, maar een verlengstuk van mijn zintuigen: een manier om vast te leggen wat mij innerlijk raakt, en op geen enkele wijze is te simuleren.

Elke foto die ik maak ontstaat uit een emotionele beleving. Soms is dat een gevoel van rust, soms melancholie, soms verwondering of weemoed. Het zijn geen illustraties van een landschap, maar vertalingen van een moment waarin iets in mij in resonantie kwam met wat zich buiten mij afspeelde, in combinatie met de fauna en de zon mijn grote vriend. In die zin is mijn werk evenzeer een innerlijke reis als een verkenning van de buitenwereld.
Die beelden blijven voor mij niet beperkt tot het papier of het scherm. Ze vormen de basis van mijn lezingen, waarin ik mijn publiek meeneem in het proces achter de foto. Ik vertel niet alleen waar een beeld is gemaakt, maar vooral wat er op dat moment werd ervaren: welke stilte, welk licht, welke emotie. Zo worden de foto’s vensters naar een bredere ervaring, waarin kijkers worden uitgenodigd hun eigen herinneringen, gevoelens en associaties te laten meeklinken.

In mijn lezingen ontstaat vaak een bijzondere dynamiek. Beelden werken als ankers voor persoonlijke verhalen. Wat iemand ziet in een mistig bos of een verlaten pad, zegt evenveel over de kijker als over de plek. Die wederkerigheid — tussen flora en fauna, de mens, in beeld en beleving — is de kern van wat ik wil delen. Ik zie mijn werk daarom niet als het tonen van mooie foto’s, maar als het openen van een ruimte waarin mensen opnieuw leren kijken en voelen. De natuur is meer dan een spiegel van jezelf”