"Aan de Geul" 26 juli 2014

20140726 Aan de Geul (Heimans)003Route 1 in het wandelboekje

Tekst: Henri Thijssen
Foto's: Henri Thijssen

Vlakbij de Volmolen start Frits met zijn verhaal op de plek waar de Terzieterbeek in de Geul uitmondt. We zullen dit jolig beekje nog enkele malen vandaag ontmoeten. Frits krijgt hulp van Luciën die de herstellende  Margriet vervangt.

De Smidsberg wacht en voert ons geleidelijk naar de heuvelrug die de scheiding vormt tussen het Geuldal en het dal van de Terzieterbeek. Het water heeft in miljoenen jaren het vlakke landschap aardig vorm gegeven door het eindeloos inslijten in het plateau en het afvoeren van grond. In feite is er niet sprake van een heuvellandschap maar juist een dalengebied. Helaas bederft ons een exoot het uitzicht in beide dalen want de Mais staat er soms 2 meter hoog.

De heuvelrug brengt ons naar Kuttingen, al of niet met Hazelmuizen, en de naam van dit meest zuidelijke woongebied van Nederland is waarschijnlijk afkomstig van “Cote” (berg) die leidde tot Cotingen en verbasterde tot de huidige naam.

20140726 Aan de Geul (Heimans)001 20140726 Aan de Geul (Heimans)002
20140726 Aan de Geul (Heimans)004 20140726 Aan de Geul (Heimans)005

Er volgt een stukje waar we onze eigen gedachten mogen volgen hoewel opvallend de gidsen Frits en Luciën gevolgd worden. Blijkbaar zijn dit geen inspirerende gasten want bij de Geul heeft niemand een mijmering die de buitenwereld kan of mag worden toevertrouwd. Wel is er een spannende wedstrijd met houtschijfjes. Het water zorgt voor snelheid en de juiste richting. Niet elk blokje dobbert soepel met de stroom mee ondanks luide aanmoedigingen van toeschouwers en de 5 kapiteins. Met steun van stenen en stokken worden vastgelopen schijfjes weer op weg geholpen en uiteindelijk is er de ultieme juichkreet 

Het ontbrekende overwicht van de gidsen blijkt ook uit het massaal negeren van hun advies om de voorde te nemen en daarna om met blote voeten noordwaarts te wandelen. Zou een meer zuidelijke route betere resultaten hebben opgeleverd?

Met veel energie weerhouden we Luciën van een koele plons bij de Berversbergbeek maar bij de Belletbeek is het prijs: meteen zit hij in het water en toont onze jongeren de beekbewoners. Frits zorgt voor info bij de groeve en Tineke wil een beeld van de deelnemers die in ruim 300 miljoen jaren oude aarde grabbelen.

Langs het nu opmerkelijk droge Geulpad trekt de groep noordwaarts en volgen een licht klimmend pad. Heerlijk die koelte onder de groene overkapping. Een pad naar rechts tijdens de klim voert ons eveneens naar hogere delen van het Geuldal en zorgt weer voor mooie panorama’s naar de andere oever.

Na het zoveelste piepende draaihekje dalen we richting Volmoelen en volgt er voor de camera van Tineke nog een afsluiting door beide gidsen. We missen een terras maar vinden elk een oplossing elders in de regio. Epen en omgeving danken de toestroom van gasten mede door de schoonheid van de regio en het boeiende boekje van Heimans, dat de geweldige natuur in woord en beeld bekendheid verschafte in de rest van Nederland.