Laatste Vroege Vogelsexcursie met Anne Jan van den Berg

Om zes uur ’s ochtends, terwijl de meeste mensen zich nog eens omdraaiden in bed, stonden Anne Jan en zijn dochter Minke al klaar op de parkeerplaats bij Tjaarda. Al snel sloten nog zeven vroege vogels aan. “Goedemorgen allemaal!” begon Anne Jan enthousiast, en vanaf dat moment was het eigenlijk één lange, gezellige stroom van woorden, uitleg over vogelgeluiden en andere verhalen.

“De vogels zingen al volop,” vertelde hij, “dus er is genoeg te horen. Maar… ik heb mijn dochter meegenomen, want die hoge tonen van het goudhaantje hoor ik op mijn leeftijd niet meer!” Met een knipoog naar Minke: “Zij is mijn geheime wapen.”

In het bos bleek al snel dat luisteren nog niet zo eenvoudig was. Alles zong door elkaar heen. Ondertussen raadpleegden enkelen hun Merlin-app. “Ho ho!” riep Anne Jan meteen, “niet de hele tijd op je telefoon kijken, jullie moeten zelf ook naar de vogels luisteren!”

“Is dit een vuurgoudhaantje?” vroeg iemand.

“Ja! Hoor je dat rollertje aan het eind?” zei Anne Jan.

De zon kwam op, mistflarden losten op, en tussen al het gekwetter door werden er heel wat soorten gehoord: de boomkruiper, de grote bonte specht, een zwarte mees, maar ook de zwartkop, winterkoninkje, roodborstjes, merels, zanglijsters, fitis, misschien een sijsje, een tjiftjaf… en een goudvink. Al keek iedereen omhoog, alleen Minke zag de laatste echt. “Die zit altijd hoog,” verklaarde Anne Jan.

Om ongeveer kwart over zeven werd het opeens merkwaardig stil. “Ja”, zei Anne Jan. “Soms willen ze nog weleens opnieuw beginnen met zingen, maar ik denk dat dat nu niet gebeurt, want het is aardig koud”.

Als kers op de taart verschenen er nog een paar reeën en liet de boomkruiper zich zien. Voor we het wisten stonden we weer bij de parkeerplaats, waar een heerlijk kopje koffie klaar stond.

Anne Jan kondigde aan dat hij met pensioen gaat. Maar met Minke als opvolger kan hij met gerust hart naar Zweden om vogels te spotten.