Het verhaal van Sedat: Uitgevlogen

Het is bijna drie uur en dan is de school uit. Sedat zit op zijn stoel te wiebelen terwijl hij de laatste minuten op de klok wegkijkt. Hij wil zo snel mogelijk naar huis, zodat hij lekker kan gaan gamen. De bel gaat en voordat het geluid is
uitgedoofd is Sedat al vertrokken en grist hij zijn jas van de kapstok. Al rennend trekt hij zijn jas aan, maar struikelt halverwege over de drempel
van de uitgang. Hij kan zich nog net opvangen en rent in volle vaart door naar zijn fiets, springt erop en sjeest naar huis.

‘Mam! Ik ben thuis!’ roept Sedat, terwijl hij de trap al op is richting zijn  slaapkamer. Hij ploft neer in de stoel voor de tv, zet zijn spelcomputer aan en binnen enkele minuten heeft de game hem volledig in zijn ban.

Ineens wordt Sedat opgeschrikt door een harde knal tegen het raam. Wat was dat? Hij besluit zijn game even op pauze te zetten om te kijken. Hij klimt op de vensterbank, doet het raam open en kijkt voorzichtig naar beneden de tuin in. In eerste instantie kan hij niets raars vinden. Als hij nog eens goed de grond afspeurt, ziet hij iets wat hij niet helemaal kan plaatsen. Terwijl hij wat vertwijfeld naar zijn game staart, besluit hij naar beneden te gaan om in de tuin te kijken.

Het verhaal van Sedat (TF)Wanneer hij de tuindeur opent en het ziet liggen weet hij al gauw wat het wél is. Het is een vogel! Is ‘ie dood? Zou hij nog leven? Sedat knielt naast het
vogeltje en houdt voorzichtig zijn oor erboven om te horen of zijn hartje nog klopt. Hij leeft! Maar wat nu?

Op dat moment is de buurvrouw aan het werk in haar tuin. Ze zet haar bril recht op haar neus en ziet Sedat wat hulpeloos kijken. ‘Wat is er aan de hand?’ vraagt ze. ‘Er is een vogel tegen mijn raam gevlogen. Hij leeft nog, maar ik weet niet wat ik nu moet doen.’ Sedat pakt het vogeltje op en loopt naar de buurvrouw.

‘Wat hij nu nodig heeft is in ieder geval een warm bed en wat water. Later kun je, als hij zich wat beter voelt, hem bijvoorbeeld wat zonnebloempitjes voeren.’ Sedat bedankt de buurvrouw en loopt naar de schuur om een kartonnen doos te zoeken. Al snel heeft Sedat een doos gevonden en het vogeltje er ingelegd. 

Nu alleen iets om hem warm te houden, in zijn kast ligt vast nog wat. Hij rent naar zijn slaapkamer en vist een oud vest uit zijn kast. Wanneer hij weer buiten komt, ziet hij een witte staart verdwijnen door de schuurdeur die op een kiertje stond. Het is een kat uit de buurt en zoals Sedat vaker heeft gezien, lust hij wel een vogeltje op zijn tijd. Hij versnelt zijn pas en zwaait de deur met een ruk open. De kat zit naast de doos en staat op het punt het vogeltje eruit te halen.

Sedat grijpt het eerste wat hij vindt en gooit het met al zijn kracht richting de kat. Misschien had hij iets beter moeten kijken, want het blijkt een pantoffel te zijn die zijn doel volledig mist. Toch schrikt de kat en neemt luid miauwend de benen. Sedat snelt naar de vogel. Gelukkig, hij was op tijd.

De vogel heeft zelfs zijn oogjes opengedaan. Sedat legt voorzichtig het
oude vest onder hem. De daaropvolgende dagen sjeest Sedat na school weer direct naar huis, deze keer niet om te gamen, maar om voor het vogeltje te zorgen. Met de dag kan de vogel meer en na een paar dagen lukt het zelfs om kleine stukjes door de schuur te vliegen. Na een week is het vogeltje weer helemaal de oude.

De buurvrouw vertelde dat vogels het vooral fijn vinden om in het bos te leven. Alleen in de buurt van zijn huis is er helemaal geen bos te vinden.
Daarnaast liggen er overal katten op de loer en is het dus niet erg veilig voor zijn vogeltje. Samen met de vogel op zijn schouder en zijn fiets gaat hij op pad om een geschikt bosje te vinden.

Het valt Sedat ineens op hoe weinig bomen er in zijn stad staan en hoe druk het is. Nog nooit had hij hier zo bij stil gestaan. Hij besluit naar de rand van
de stad te fietsen, waar in de verte groen aan de horizon verschijnt. Het vogeltje hoeft geen twee keer na te denken en vliegt van Sedat’s schouder
richting het bos. Kort lijkt het alsof het vogeltje nog even naar hem omkijkt, maar verdwijnt dan luid zingend tussen de bladeren… 

Wat is het?

Een Tiny Forest is een dichtbegroeid, inheems bos ter grootte van een tennisbaan. Dit bos is niet alleen een prettige plek voor insecten en kleine zoogdieren, maar ook voor mensen. Kinderen leren in het buitenlokaal over de Nederlandse natuur en buurtbewoners ontmoeten elkaar op een prettige en gezonde plek.

Wie doen het?

De initiatiefnemer
‘Als wijkbewoner vind ik het belangrijk om prettig samen te wonen in de wijk en groene plekken te hebben waar we samen van kunnen genieten. Mijn rol is een Tiny Forest in de buurt realiseren.’ 

de gemeenteambtenaarDe gemeenteambtenaar
‘Namens de gemeente zorg ik voor genoeg groen in de omgeving om in te recreëren. Ik ben verantwoordelijk voor de financiering van het Tiny Forest.’

De schooldirecteur
‘De school wil leerlingen een rijke omgeving bieden om in en van te leren, de fantasie te prikkelen en in te bewegen. Tijdens het project denken wij mee over de locatie en het ontwerp.’

De IVN'er
de IVN'erMet mijn kennis en kunde wil ik anderen de natuur laten beleven. We  organiseren allerlei activiteiten bij de lokale IVN-afdeling. Onze bijdrage aan
Tiny Forest is vooral tijdens de aanplanting en het onderhoud.’

Wat kan jij doen?

Neem contact op met je lokale IVN-afdeling, gemeente of basisschool voor  mogelijkheden en draagvlak bij jou in de buurt!

Volg de online cursus Tiny Forest en leer met
zeven video's hoe je zelf een Tiny Forest kunt
aanleggen.

Geen ruimte in de buurt? Misschien wel in je tuin.
Is je tuin te klein? Tuiny Forest is een mooi
alternatief!

Deze tekst is gemaakt door Peggy Albers, Ruby Zuurhout, Tracey Postma, Robin Zwijgers en Thessa van Domburg.
Met illustraties van Simon Ruis.

Lees ook de andere 3 verhalen