Amstelglorie

Dat Groen Dichterbij niet altijd even kleinschalig en kneuterig hoeft te zijn, werd mij snel duidelijk toen ik door het immense complex van Amstelglorie liep. Jeroen van der Spek, bestuurslid, leidt me rond langs 440(!) Amsterdamse volkstuintjes, waarvan veel mét tuinhuisje. Ik waan mij ondertussen overal behalve in de grootste stad van ons land, terwijl Jeroen begint te vertellen.

“Mijn zoon liet hier voor het eerst een kikker over zijn hand lopen" 

"Zoals dat vaak gaat bij jonge mensen, werd ‘groen’ voor mij ineens belangrijk toen ik kinderen kreeg. Op het moment dat je op de derde etage in een bovenwoning woont, ga je kijken wat de mogelijkheden zijn. Mijn vrouw kwam toen met het plan om te gaan tuinieren. Ik zal eerlijk zijn, mijn eerste gedachte was: ‘Je bent gek’. Maar, toegegeven, toen we begonnen te kijken naar (tuin)huisjes werd ik toch enthousiast. En uiteindelijk, zo’n acht jaar geleden, lukte het ons om hier een huisje te krijgen. Dat was nog best een klus, want de wachtlijst is hier ongeveer even groot als het aantal tuinen!”

“Ik had helemaal geen kennis van tuinieren en ben eens rustig gaan kijken wat je nu met zo’n lap grond kunt doen. Het enige wat ik wist, was dat ik samen met mijn kinderen wilde ‘moestuinieren’, omdat ik het waardevol vind dat ze leren hoe iets groeit, en dat je het vervolgens kunt eten. Van de eerste oogst is er een foto waarop ik apetrots met een courgette van een halve meter in mijn handen sta; net zoals de vissers langs het kanaal, haha! Mijn kinderen vonden het ook fantastisch. Je kunt ze hier op een hele laagdrempelige, veilige manier, laten kennismaken met natuur. Mijn zoon liet hier voor het eerst een kikker over zijn hand lopen, zoiets vergeet je niet meer. De opvattingen over volkstuinieren zijn trouwens veranderd. Vroeger was 'zwarte aarde' heilig, en moesten de planten keurig in het gelid staan. Nu mag je je tuin binnen zekere grenzen laten verwilderen, en ligt de focus op natuurlijk tuinieren. Volkstuinieren is niet alleen meer ploeteren en schoffelen, maar ook een goed boek lezen in je tuin, in de hangmat schommelen of barbecuen. Groen kan tegenwoordig heel relaxed zijn.”

“Sociale verschillen verdwijnen in het park”

"Ik ben bestuurslid geworden toen ik mijn huisje in een kleur wilde verven die volgens een andere tuinder niet reglementair was. Als dát de regels zijn, dacht ik, moet er nodig wat aan gebeuren. Nu is het trouwens een drukke tijd, voor het bestuur, want Amstelglorie ligt behoorlijk onder gemeentelijk vuur. Amsterdam is populair, maar er is een groot tekort aan huizen. Dit complex is nu aangewezen als mogelijk bouwterrein. En dat is zonde, want het is van zéér grote waarde voor de omgeving. Niet alleen voor de duizend mensen die hier tuinieren, maar voor iedereen uit de buurt. En dan heb ik het nog niet eens over de ecologische en biologische waarde die het park heeft.”

“Om het voortbestaan te waarborgen proberen we zoveel mogelijk die waarden te laten zien. Amstelglorie wordt veel gebruikt voor evenementen, zo hebben we muziekfestivals, kunstroutes en een speciaal huis waar gehandicapten comfortabel kunnen logeren. Wist je trouwens dat Jan Wolkers hier vroeger een tuintje had? We zijn bezig zijn huis en tuin in originele staat terug te brengen, om het tot een bijzondere plek te maken voor Wolkersliefhebbers. In ons clubhuis is een podium waar de cultuurcommissie allerlei activiteiten programmeert. Samen met het educatieve programma wat we voor basisscholen organiseren, zorgen al deze activiteiten voor een grote cohesie. Waar in de wijk juist de verschillen groter worden, verdwijnen die hier in het park.”

“Er zijn mensen die hier tijdens de zomermaanden wonen”

Ondertussen lopen we verder door het complex, wat dankzij de keurige bestrating en de kleurrijke huisjes soms aandoet als een klein dorpje. “Zo voelt het ook”, zegt Jeroen. “Er zijn mensen die hier tijdens de zomermaanden wónen. Het is hier heerlijk wakker worden, als je de drukte van de stad gewend bent. Ontbijten op het platje, aan het water…dat vinden de kinderen prachtig. De enorme behoefte aan natuur in de stad zorgt ervoor dat de wachtlijst dus lang is. Maar voor de mensen die écht niet kunnen wachten, of vast willen oefenen, hebben we een aantal vierkantemetertuintjes geregeld. Mooie oplossing, toch? Met zoveel tuintjes heb je automatisch ook veel diversiteit. Er zijn mensen die zich richten op eetbaar groen, mensen die hun tuin inrichten voor waterberging en er is zelfs iemand die een openbare medicinale tuin beheert. Die grote verscheidenheid zorgt ook voor een grote biodiversiteit. We ‘hebben’ sinds kort zelfs een ijsvogel!”

Die ijsvogel heb ik nooit gevonden, maar op de zoektocht naar het beestje kom ik veel andere mooie dingen tegen. Ik word enigszins treurig bij de gedachte dat dit unieke stukje Amsterdam van de kaart zou worden geveegd. Toch zorgt de aanblik van Amstelglorie, waar de lente nu hoogtij viert, ervoor dat ik het park goed geluimd verlaat. ’t Zou toch zonde zijn, denk ik, terwijl ik in de trein naar Utrecht stap.