Zwolle
Natuur
zondag12feb2017

Verslag winterwandeling op een wit landgoed Zandhove op 12 februari 2017

‘Beleef een winterlandschap’

Die naam hadden we in gedachten toen we bij de gidsenvergadering een wandeltocht planden op landgoed Zandhove. Lastig is het om in de herfst in te schatten wat voor winter we zouden krijgen: mistig en miezerig of sneeuw en donkerzwart ijs met blauwe luchten? We gingen voor safe. Gewoon een winterwandeling. Want als het guur mistig en waterkoud is, is er ook in de natuur wat minder te beleven. Het voorlopen, drie keer in totaal, liet ons ook een behoorlijk wisselvallig weerbeeld zien, zoals je kunt verwachten in dit land: “mooi maar wel te warm voor het jaar”- weer, “aangevroren mist waardoor de silhouetten van de bomen prachtig afsteken tegen de ijzig blauwe lucht”-weer , en “koud met een laagje poedersneeuw”- weer.

Niet wetende wat er zou komen stonden we gereed op zondag 12 februari met meerdere lagen kleding, muts, sjaal en handschoenen. De weergoden waren ons gelukkig gunstig gestemd: blauwe lucht, geen wind en een klein laagje sneeuw. Weliswaar stond een aankondiging zowel in de Peperbus als in de Swollenaer; doch we rekenden op 15 man. Al gauw stond de parkeerplaats vol met wel 30 mensen (vooral vrouwen) en de door ons meegebrachte theekannen verdwenen al snel in de kofferbak van de auto (er was maar voor 15 man thee).

Precies op tijd startten we de wandeltocht met een uitleg waar IVN voor staat en wat de mensen die middag konden verwachten. Meteen werd het de wandelaar duidelijk dat er niet alleen gewandeld zou worden, maar ook aandacht voor een zestal bomen zou worden gevraagd. Nieuwsgierig wandelde iedereen achter de gids aan en velen werden nog enthousiaster nadat ze de verschillende mossen op de bomen langs de kant van de parkeerplaats hadden bekeken door een loep. Zeker omdat dit echt een natuurfenomeen is dat vaak wordt overgeslagen tijdens het wandelen. De bomen met haar mossen is vaak natuurlijk behang: achtergrond tijdens het wandelen. Na een blik door een loep was een groot deel van de groep verbaasd wat ze konden zien.

Omdat het natuurlijk geen zomer was en de meesten al koude voeten kregen, zetten we de wandelpas er in en liepen we door naar het volgende onderdeel: “Hoe herken je een boom in een winterlandschap”. Na wat aanloopperikelen (als startende gidsen loop je nog wel eens in valkuilen) stonden kleine groepjes bij 5 verschillende bomen, zoekend naar blaadjes, vruchten, zaden, werden boomschorsen geribd, silhouetten bestudeerd en zoekkaarten geraadpleegd.

Om de kou niet tot het bot door te laten dringen hadden we besloten om niet te lang te blijven stilstaan en de nabespreking te verspreiden over verschillende punten tijdens de wandeling. Alle 5 bomen zijn veelvoorkomende bomen op het landgoed, zodat we meermaals de Linde, de Eik, de Douglas spar, de Taxus en de Paardenkastanje tegen kwamen tijdens de wandeling. Zodra de voeten weer warm waren, kozen we een boom uit en lieten we de wandelaars de desbetreffende boom benoemen en bespreken aan de hand van geur, kleur, vorm van het blad, zaden etc. De gidsen begeleidden dit proces door regelmatig een wetenswaardigheid, een bijzonderheid of een natuurverhaal over de betreffende boom te vertellen. Extra aandacht werd besteed aan een van de prachtigste bomen op het landgoed, tenminste naar onze bescheiden mening: De mammoetboom. Opvallend tijdens het koude weer was dat de bast veel warmer was dan men van te voren had gedacht. Al gauw ontdekten velen dat de boom de eigen handwarmte geleidde.

Behalve aan de bomen besteedden we ook aandacht aan de zingende vogels, die de lente aankondigden. Altijd een mooie gelegenheid om de zangvogelcursus te benoemen, net als de andere IVN cursussen die in de lente starten. Natuurlijk zijn we ook nog het pad afgegaan om te speuren naar sporen in de sneeuw en om een doolhofzwam van dichtbij te bekijken.

Precies op tijd waren we terug bij de parkeerplaats. Het kistje met de vrijwillige bijdrage werd goed gevuld en iedereen verdween met een voldaan gevoel uit het landgoed.

Annelies en Lisette (en met grote dank aan Marijke)