Middelste groene kikker

Pelophylax klepton esculentus

middelste groene kikker                                                middelste groene kikker

De kikker is een amfibie. Amfibieën zijn koudbloedige dieren net als reptielen. Maar in tegenstelling tot reptielen leven zij vooral in het water. Daarom hebben zij een dunne huid die veel klieren bevat. Deze klieren zijn nodig om de huid vochtig te houden. De huid speelt ook een belangrijke rol bij de ademhaling. Een amfibie haalt namelijk zowel via de longen als via de huid adem. De Middelste groene kikker (ook wel Bastaardkikker genoemd) is te herkennen aan de meestal lichtgroene kleuren, een lichte streep op de rug, witte buik en langs de flanken rijen bruine of donkergroene vlekjes.

Mannetjes blijven kleiner dan vrouwtjes en hebben knobbeltjes op de poten waarmee ze de vrouw tijdens de paring makkelijker vast kunnen houden. Tijdens de paring legt het vrouwtje haar eitjes. Het mannetje laat hier meteen zijn zaadjes over stromen. Zodra de eitjes in het water komen gebeurt er een wonder. De eitjes zuigen zich vol water en vormen een klont kikkerdril. Vader en moeder gaan ieder hun eigen weg. In het kikkerdril zitten honderden kleine bolletjes. Na een paar dagen zijn deze van vorm veranderd. Na ongeveer een week lijken ze op kleine visjes. Sommige bewegen zelfs al. Weer een kleine week later wriemelen de kikkervisjes zich naar buiten. Ze blijven nog een tijdje met elkaar aan het dril hangen. Aan hun kop zitten kieuwen zodat ze onder water kunnen ademen.

De kikkervisjes eten de hele dag. Ze schrapen algen van de waterplanten. Na vijf weken zijn ze een stuk groter en dikker. Dan zie je geen kieuwen meer aan de buitenkant, maar wel achterpootjes. Na tien weken beginnen ze echt op een kikker te lijken. Ze moeten steeds naar boven om lucht te happen want ze hebben nu longen en die werken onder water niet. Na drie maanden zijn het echte kikkertjes, niet groter dan een puntenslijper, maar ze kunnen wel al springen en insecten vangen. De kikker blijft altijd in de buurt van de waterbron vanwege de sterke gebondenheid aan water. Een kenmerk van deze Middelste groene kikker is het onregelmatige gekwaak. Dit bestaat uit stotende geluidjes en rustige stukjes. Nog een kenmerk is dat de kwaakblazen grijs zijn.

Bronnen: Dreamstime.com, Wikipedia, Jinny Johnson

Marjolein van Oosten