Het kerstverhaal

We zouden het ons kunnen voorstellen als een romantische kerstfilm van Walt Disney.

 

“Op een gure, koude decemberdag loopt onze zeehondenwachter op de Maasvlakte. Alles zit tegen, temperatuur, wind, het tij. Geen dier of mens te bekennen.  Tot hij plotsklaps in de verte gehuil hoort. De noodkreet van een mensenkind???Plichtsgetrouw en vol mededogen gaat hij op zoek.  Wat is het? Het geluid wordt sterker en een paar meter verder ontdekt hij een te vondeling gelegd zeehondenjong, klein, wit en huilend om zijn moeder, met zijn smekende oogjes vragend om hulp.  Liefdevol neemt onze held de pup in bescherming en vangt hem op in een biezen kistje , terwijl de wind het zand hem zijn oren doet vliegen en de avond valt. Het diertje wordt direct naar het warme en gezellige opvangcentrum Aseal gebracht waar het verwend wordt met een visje en zijn eigen hokje krijgt.  Op de achtergrond pinkelen de lichtjes in de kerstboom, er klinken leuke liedjes en iedereen komt ons witte vriendje bezoeken. Het verhaaltje sluit af met een shot van pappa en mamma kegelrob in zee die dankbaar zijn dat hun kleintje, waar ze zelf niet voor konden zorgen , is gered”.

 

De realiteit

 

Medio december werden op dezelfde dag op de Maasvlakte onafhankelijk van elkaar twee pups van de grijze zeehond gevonden. Nog niet verhaard en wit. Na overleg is besloten de beestjes op een rustiger plek neer te leggen, dit in verband met verstoring door wandelaars en honden. Bij inspectie de dag erna bleek aan de sporen in het zand te zien dat 1 pup zelfstandig naar zee was teruggegaan, de ander was nog steeds ter plaatse . Geen sporen van moeder te bekennen. Gezien het te geringe gewicht van de pup en de algehele conditie is besloten in overleg met Aseal  dit dier op te vangen.

 

De grijze zeehond werpt haar pups in de periode november t/m januari. De jongen worden ca 3 weken gezoogd waarna  het gewicht wel 40 kilo kan bedragen. Daarna wordt het jong aan zijn lot over gelaten. In een korte tijd verliest het de witte vacht, waarmee het niet snel genoeg kan zwemmen om vis te vangen, om een nieuw gladde vacht te krijgen. Het extra gewicht heeft het dier als reserve nodig om de verharingsfase te overbruggen en zelf te leren visvangen. De moeder wordt binnen een paar weken na het zogen opnieuw gedekt om een jaar later weer te werpen. De mannetjes bouwen vanaf een leeftijd van 9-10 jaar een eigen harem op.

 

Deze jongen werden na een stevige storm aangetroffen, vermoedelijk van de plaat geslagen. Nadien zijn hier nog geen nieuwe pups hier aangetroffen.

 

Ad 't Hart