Groene stinkwants

Palomena prasina

groene stinkwantsIn 2005 werden er in Nederland zo’n 617 soorten wantsen geteld. Wereldwijd zijn er wel tienduizenden. Best lastig om er de juiste naam aan te geven, maar gelukkig geldt dat niet voor deze wants. Op de foto zie je een Groene stinkwants behorend tot de familie van de Schildwantsen.

De Groene stinkwants is een veelvoorkomende wants. Je vindt hem in grote delen van Europa, Noord-Afrika en de gematigde delen van Azië. De wants heeft zich aangepast aan allerlei biotopen zoals bossen, graslanden met geschikte struiken, moerassen, tuinen en parken, mits er maar voedselplanten groeien.

Winterslaap:
Als de winter begint houdt de Groene stinkwants een winterslaap. Tijdens de winterslaap is zijn groene kleur veranderd in een bruine tot roodbruine schutkleur. Na de winterslaap, in de lente, neemt de wants weer zijn groene kleur aan en zoeken mannetjes en vrouwtjes elkaar op. Doordat deze overwintering plaatsvindt, leeft de wants ongeveer een half jaar en kan er zich daardoor een generatie per jaar ontwikkelen.

Voortplanting:
Groene stinkwantsen lokaliseren elkaar door trillingen te maken met behulp van spieren die het lichaam doen vibreren. Die trillingen worden door de plant doorgegeven, waardoor andere wantsen op de plant weten dat er een partner wordt gezocht. De paring gebeurt door de achterlijven aan elkaar te koppelen. Zo blijven ze een tijdje rondlopen. In juni worden zo’n 100 groene eitjes gelegd aan de onderzijde van bladeren. Als het bijna tijd is voor de larve om uit te kruipen zijn de rode oogjes al zichtbaar en verschijnt er een donker driehoekig plekje op het eitje waarmee de larve het ei kan openen. Bij het uitkruipen wordt de deksel omhoog gedrukt en komt de larve (nimf) tevoorschijn. De Groene stinkwants maakt een onvolkomen gedaantewisseling door. Bij elke vervelling lijkt hij steeds meer op de imago. Als het volwassen insect of imago volledig is ontwikkeld, kan hij zich weer toeleggen op voortplanten.

Het lichaam van de volwassen wants heeft duidelijk zichtbare vleugels en de kop draagt vijfledig gesegmenteerde antennes. Bij de nimfen zijn dat er 4. Door de goed ontwikkelde achterste vleugels kan de wants zich beter verplaatsen op zoek naar voedsel. Mannetjes vliegen echter voornamelijk om te zoeken naar een partner en vrouwtjes voor het vinden van een geschikte afzetplaats van de eieren.

groene stinkwantsVoedsel:
Alle Wantsen hebben een zuigsnuit. Ze leven van plantensappen en vergaren dit door het uitzuigen van plantenbladeren zoals die van brandnetels, vederdistels, struiken uit de rozenfamilie, Hazelaar en Zwarte els alsmede fruit zoals appel, braam, framboos en peer, waarbij braam de voorkeur heeft.

Voor de telers van fruit en hazelnoten is de aanwezigheid van de Groene stinkwants ongewenst. Ze heten niet voor niets stinkwants. Bij het eten laten de dieren een vervelende weeïge geur achter die de smaak van de bezochte plantendelen niet ten goede komt. Deze afweerstof komt uit klieren aan de zijkant van het borststuk.

De stof die ze uitscheiden is niet alleen bedoeld om vijanden zoals vleesetende roofwantsen, Merels, vliegen en larven van andere insecten op afstand te houden, maar ook om het lichaam te beschermen tegen bacteriën en schimmels.

Bronnen:
https://nl.wikipedia.org/wiki/Groene_schildwantsverschijning
http://blog.natuurlijkemoestuin.be/tuinbewoners-graag-gezien-of-niet/
https://nl.wikipedia.org/wiki/Groene_schildwants#Vijanden_en_verdediging
https://vroegevogels.bnnvara.nl/nieuws/op-zoek-naar-de-laatste-tien-wantsenfamilies
ANWB Insectengids.
Foto parende Groene stinkwantsen, fotograaf gj4roest.

Wilma de Ruyter