Ubach over Worms
Vogels
zaterdag30mei2020

Luidruchtig aanwezig in de tuin

De Koolmezen in de nestkast begonnen alsmaar harder te piepen. En papa en mama vlogen onvermoeibaar af en aan om de honger van de jongen te stillen. 

koolmees

Tot het moment dat een kleintje de wereld buiten begon te verkennen. De volgende dag waren ze allemaal uitgevlogen. Eindelijk rust voor het ouderpaar, zou je zeggen. Maar niets was minder waar: nu was de hele tuin hun thuis. Het waren er een stuk of acht. Moeilijk te tellen, want ze gingen niet allemaal mooi op een rijtje zitten. 

Koolmees

Ze waren nog niet zo geel en hun zwarte stropdas was nog smal. En hun vliegen deed ook nog wat stuntelig aan. Maar erg vermoeiend voor hun ouders waren ze zeker wel. Pa en  ma koolmees werden onafgebroken achtervolgd en de jongen lieten constant hun bedelroep horen. Soms kon je er ook eentje met trillende vleugels zien zitten in de typische bedelhouding. 

koolmees

Hoe was het mogelijk om al die hongerige maagjes te vullen? Je moest als oudervogel toch wel gek worden van het gepiep en gekrijs en gefladder om je heen! Maar de gelukkige(?) ouders hadden er al gauw wat op gevonden. De kleintjes bleken namelijk ook vogelpindakaas best te lusten. 

Koolmees

De oudervogels verdwenen soms helemaal in het potje om voedsel voor de schreeuwende jongen te vergaren. En geen enkel jong dat op het idee kwam om zelf aan de pindakaas te gaan. Zover waren ze blijkbaar nog niet. Luidruchtig ongeduldig zaten ze vlakbij op de tuinmuur te wachten op hun voer.

Koolmees

Zo ging dat een paar weken. Maar het groepje jongen werd steeds kleiner. Met de dag zag ik er minder. Op het Hemelvaartsdag nog maar één. Was de rest al zelfstandig? Of al naar de hemel? 

Koolmees

Frans Verlaan, 26 mei 2020