Oldenzaal-Losser e.o.
Vogels
maandag13apr2020

Verhaaltje van de (Kool) mees

De winter loopt op zijn eind. Het stelde weinig voor, maar toch zijn we blij dat we nu weer wat makkelijker aan eten kunnen komen. Ik moet trouwens wel zeggen dat de mensen in hun tuinen best wel veel bijvoer hebben gegeven, pindakaaspotten, vetbollen, graan, oud brood, appelkroos en wat al niet meer. We hadden niet te klagen, maar toch, je wilt ook wel eens een lekker vers hapje. En die zijn er weer: als de zon even goed schijnt zie je allerlei smakelijke insecten. Je kunt ze makkelijk te pakken krijgen want ze zijn nog vroege vogelsniet zo vlug als in de zomer. Dan moet je vaak een hele achtervolging inzetten en weten ze soms toch nog te ontkomen. Vanaf de herfst zijn we in een groep opgetrokken, mannetjes vrouwtjes, jong en oud, van meerdere nesten. Dat vind ik soms wel erg druk, maar het heeft ook voordelen omdat je elkaar bij gevaar kunt waarschuwen. Met zijn twaalven waren we. Nu zijn we nog maar met zijn elven. Een is het slachtoffer geworden van een sperwer. Opeens was hij er, niemand had hem aan zien komen. Voordat je het in de gaten had was een van de groep gegrepen, vreselijk. Nu het zonnetje weer wat langer aan de hemel staat heb ik ook weer zin om lekker te fluiten. Dat gaat me best wel goed af, maar ik oefen dan ook regelmatig. Elke ochtend na zonsopkomst een half uurtje en overdag nog een paar keer. Een meesje van een andere groep vindt het goed klinken want ze zit vaak aandachtig te luisteren. Misschien moet ik eens wat met haar afspreken. Maar dat is wel een hele stap en ik moet ook niet te hard van stapel lopen. Het fluit in ieder geval wel lekker met die aandacht.

Tekst: Erik Hurkens                                                                                                         Foto's: Michiel van Kalsbeek