Heikikker

Voor mij is de heikikker een van de grote favorieten van de in Nederland voorkomende amfibiëen.
Hij komt in tot mijn grote verrassing in alle provincies van Nederland voor, behalve in Flevoland. Maar hij is niet erg algemeen. Voor de voortplanting houdt hij van ondiepe, zonbeschenen vennen en kleine andersoortige waterpartijen met relatief voedselarm, niet te zuur water met voldoende plantengroei.

Zijn normale verschijning lijkt sterk op die van de bruine kikker, buiten het feit dat hij een redelijk spitse snuit en een grote graafknobbel aan zijn voorpoten heeft, kun je hem het best herkennen aan de 3 lichtgekleurde strepen op z’n rug.

Maar wat hem zo mystiek maakt is het feit dat het mannetje gedurende de paartijd enkele dagen fel blauw van kleur kan worden. En als amfibie-liefhebber is het dus elk jaar weer de sport om de soort in zijn blauwe verschijning te zien.

In de omgeving van Oisterwijk komt hij gelukkig in een aantal vennen voor en daarom ga ik elk jaar de 2e helft van maart op zoektocht naar de(blauwe) heikikker. De kunst is om dan een dag te kiezen dat het aanzienlijk warmer is dan 15 graden en het zonnetje aangenaam schijnt.

Heikikker

Gelukkig maakt de heikikker ook een zeer kenmerkend geluid: in de voortplantingstijd maken de mannetjes een geluid dat het best te omschrijven is als het bluppen van een fles waaruit onder water de lucht ontsnapt. Dit is de beste indicatie dat de paartijd, die afhankelijk van het weer maximaal 10 dagen duurt, inderdaad gaat beginnen. En dan is het nog de kunst om m’n blauwe vriend daadwerkelijk te vinden: hij is behoorlijk schuw dus het is een kwestie van heel stilletjes op het geluid af gaan en hopen dat je een glimp kunt opvangen.

Tekst & foto’s : Karin van de Logt

Bronvermelding : Herkenning amfibieën en reptielen, RAVON