16 febr 2022: Bomenwandeling Jeugd-IVN

We bleven deze keer dicht bij huis: vanaf de brandweerkazerne wandelden we in twee groepen -een groep jongens en een groep meisjes-  een route door ons mooie dorp op zoek naar bijzondere bomen. Jack had een tocht uitgezet, voor een deel gebaseerd op het boekje ‘Bomenwandeling door Oirschot centrum’ van IVN Oirschot. De kinderen kregen een opdrachtenblad en aan de hand van de daar op afgebeelde foto’s moesten ze hun weg zoeken.

Ons meisjesgroepje plus een jongen liep richting Sint Jorishof en de eerste boom waar we iets over vertelden was een tulpenboom en daarna kwamen we langs twee gedachtenisbomen, een koningslinde en een zwarte noot. De eerste was geplant bij de 50ste verjaardag van koningin Beatrix en de laatste bij de opening van de Enck (geplant door de IVN nota bene).

In de tuin van mevrouw van Zelst vonden we een reus van een boom: de mammoetboom (Sequoiadendron Giganteum). We keken hoeveel kinderen er nodig waren om een kring om de boom te maken en voelden aan de bast, die zo zacht en veerkrachtig is dat je er tegenaan kunt stompen zonder je vuist te bezeren. In Amerika wordt hij daarom ook ‘boksboom’ genoemd. Daar kunnen ze wel 90 meter hoog worden en er is er eentje waar ze een tunnel doorheen hebben gemaakt waar een auto door kan. Ze kunnen duizenden jaren oud worden. In ons land worden ze niet hoger dan 50 meter.

Daarna liepen we naar de Grote Stoel, het symbool van de Oirschotse meubelindustrie. Die moest natuurlijk beklommen worden. Het is overigens geen eiken stoel, maar gemaakt van merbau, een tropische houtsoort waar veel voordeuren van gemaakt zijn.

JeugdIVN-OirschotWe kwamen door de Kapittelhof, waar we de overblijfselen van een oeroude beukenhaag bewonderden. Ergens in een hoekje vonden we de amberboom, waar de indianen vroeger geurige harsen uit wonnen, die ze dan in een rietstengel stopten en als een soort wierookstokje opbrandden in hun wigwam.

Onze tocht ging verder naar het Standaardplein. Daar vertelden we over het gebouw van vier verdiepingen waarin tegenwoordig de Action is gevestigd. Zestig jaar geleden was dat nog een leerlooierij en in de bovenste verdiepingen hingen de huiden te drogen. Het leer werd verkocht en ergens anders gebruikt om bijvoorbeeld schoenen en jassen van te maken.

Vervolgens liepen we langs Huize Groenberg, een oud huis dat in 1615 werd gebouwd door de rijke kanunnik Jan Daems van Nuenen. In de voortuin stonden hazelaars die al vol met mannelijke katjes stonden en we ontdekten ook de kleine rode vrouwelijke bloempjes die later zullen uitgroeien tot hazelnoten. Het stuifmeel wordt door de wind naar de vrouwelijke bloempjes geblazen, ze worden dus door de wind bestoven.

Bij het Boterkerkje vonden we op de grond heel veel kleine ronde bolletjes: de zaadjes van de lindebomen die daar groeien. Lindes krijgen heerlijk geurende bloesems, waar bijen op af komen om stuifmeel en nectar te verzamelen. Deze bomen worden dus niet bestoven door de wind, maar door insecten!

Bij de Markt keken we naar de kastanjes in de buitenring en daarna was het tijd voor een drankje! In het torenportaal van de Sint Petrusbasiliek (met toestemming van Pastoor Spijkers) dronken we chocomel en vertelden we kort iets over de geschiedenis van onze mooie kerk. We ontmoetten daar de jongensgroep en omdat we in de gaten kregen dat we weer eens in tijdnood waren, werd er afgesproken om de routes in te korten.

De Koestraat, Kloosterstraat en het kerkhof moesten we dus helaas overslaan.

Via de Nieuwstraat gingen we naar het Leeuwerikstraatje om daar stil te staan bij de Vijf Heren. Dit mooie rijtje Canadapopulieren was vorig jaar in het nieuws omdat ze op de nominatie stonden om gekapt te worden…… Gelukkig is dat niet gebeurd en kon de situatie opgelost worden met een forse snoeibeurt: de bomen werden met ongeveer vier meter ingekort.

Met een touw werd de omtrek van de dikste populier gemeten en ook de hoogte werd door de kinderen bepaald met een eenvoudige hoogtemeter: toch nog 29 meter. Deze populieren worden door de wind bestoven en in mei/juni komt het overvloedige zaadpluis vrij: zomersneeuw.

Daarna ging het snel via de Lindenlaan terug naar de brandweerkazerne, waar we iets na vijf uur aankwamen, redelijk op tijd dus.

De jeugdIVN-ers en hun begeleiders waren het samen eens: Het was weer een leuke en leerzame activiteit.

Leo van de Laar