Verslag uitje Markerwadden

IVN afdeling Lelystad bestaat in 2017 40 jaar, het is bijna niet te geloven!

Dat jubileum is natuurlijk reden voor een feestje. In het bestuur is over de aard van het feestje gediscussieerd, in harmonie, dat wel. Het resultaat was, mits passend binnen de financiële mogelijkheden, een boottocht naar de Markerwadden voor leden en oud-leden.

Alles paste, alles lukte en ziedaar: op 6 september was het zover.

’s Morgens vroeg: buiten loeide de storm en plensde de regen tegen de ruiten. Eerlijk gezegd kon ik me niet verheugen op een boottocht met dit weer, hoe leuk de meeste IVN (oud)leden op zich ook zijn. “Hoeveel plekken heeft de reddingsboot eigenlijk en waar moet hij vandaan komen?”en “Hoe koud is het water van het Markermeer rond deze tijd” geven een beetje weer wat voor gedachten ik had.

Vanuit het Karveel is de Bataviahaven maar een stukje fietsen. Op de fiets gaat dat allemaal een stuk handiger (en sneller) dan met de auto. In de haven was het even zoeken naar ‘ons’ IVN - schip, de Schuttevaer (met ae graag!). Een prachtig schip en voorzien van heel wat gemakken. De wind gierde door het want van het schip, touwen klapperden tegen de mast maar het schip lag als een rots voor de kade. In de top van de mast onze eigen IVN vlag, die door de storm heel wat te verduren had!

Langzamerhand druppelden alle jubileumvierende IVN‘ers en Markerwaddenliefhebbers binnen, in totaal meer dan 60 personen van heel jong (een jaar of zes, zeven) tot iets minder jong (88 jaar en al eeuwen lid van het IVN). Zeeziektepilletjes en goeie raadgevingen over hoe je niet zeeziek wordt (“Houd de horizon in de gaten!”), gingen rond, af en toe werd er, een beetje angstig, gekeken naar de golven buitengaats die toch zeker een meter hoog waren!

Even na half twee vertrok het schip voor de oversteek naar de Markerwadden. Koffie en thee + gebak gingen rond. Na een kleine 2 uur kon het schip eindelijk afmeren (door de wind was dat de eerste keer mislukt). André Rijsdorp, adjunct directeur van de Markerwadden, vertelde onderweg al het een en ander, ook hoe deze 1e fase uiteindelijk gefinancierd werd dankzij de bonnetjesaffaire van een net benoemde staatssecretaris die niks met de plannen voor de Markerwadden had. Dankzij gedoe met die bonnetjes moest hij aftreden en Sharon Dijksma, zijn opvolger, was wél enthousiast dus kwam die handtekening en kon het project gerealiseerd worden. En niet minder enthousiast is André, het enthousiasme spat er vanaf.
Als het meezit zijn de eerste vijf eilanden uiterlijk begin 2018 klaar.

Ondertussen, na een dik uur varen, doemden achter de golven de eerste strepen zand op, gedecoreerd met verschillende machines die, volgens André Rijsdorp, druk waren met de aanleg. Dat was niet te zien maar we geloven hem op zijn woord.

Na het afmeren werden we voorzien van hesje (met Natuurmonumenten op de rug) en een kekke witte of blauwe helm. Waarom dat nodig was werd niet iedereen duidelijk maar volgens André betraden we een bouwplaats, vandaar. Na de oproep om bij elkaar te blijven, om dat te bereiken werden enge verhalen verteld over wegzakken in zachte modder en drijfzand, gingen we op weg. Een snelle wandeling werd het, vanwege de tijd (de heenreis had drie kwartier langer geduurd dan gepland). Onderweg zag je mensen kijken naar mooie stenen, leuke schelpen en, je weet maar nooit, fossielen. De eerste twee waren volop te vinden maar fossielen…? Omdat het zand afkomstig was van 25 – 40 meter diepte zou je toch het een en ander mogen verwachten maar niets van dat al. André vertelde dan ook dat er op het gebied van fossielen vrijwel niets gevonden werd.

Inge Hagens, vogelkenner uit Almere, vertelde het een en ander over de tellingen van aantallen en soorten, meer dan 50 verschillende soorten zijn er al geteld! Onvoorstelbaar dat vogels zo’n nieuw project zo snel ontdekken en blijkbaar voldoet het ook nog aan hun wensen en eisen.

Peter Kouwenhoven