"Naar de krijtrotsen" van Epen 27 juli 2014

20140727 Naar de krijtrotsen001Route 7 in het wandelboekje

Tekst: Henri Thijssen
Foto's: Henri Thijssen

 

Weer een heerlijke zon als we deze zondag de Heimansherdenkingsweek afsluiten met een wandeling met Ton en Arie als gidsen. Het dal oogt nog bijzonder heiig maar het is nog redelijk vroeg voordat de zon dit kan oplossen.

De groep vertrekt voor een tocht op het randje van de grens en niemand klaagt over de schaduw van dit stukje door het bos. Onderweg ontmoeten we een heuse bosfee (Josien) die bij ons aansluit. Het is nog heerlijk koel als we een stukje heide bereiken waar herder Erik met 320 schapen een rustmoment bieden. De stronk van een den met duidelijke haksporen leiden tot verhalen over het overeind plaatsen van deze den(nen) in diverse dorpen in de omgeving. De jonkheid kan nog even vooruit met dit jaarlijkse ritueel.

20140727 Naar de krijtrotsen002 20140727 Naar de krijtrotsen003 20140727 Naar de krijtrotsen004
20140727 Naar de krijtrotsen005 20140727 Naar de krijtrotsen006 20140727 Naar de krijtrotsen007

Grenspalen markeren de route op dit traject. We staan stil bij “a Herregodsbeuk” in het Bovenste

Bos(ch) en de informatie stroomt over de 27 deelnemers. Daarna volgt al spoedig een afdaling (bospad) naar de rand van het bos met mooie beelden over het Geuldal. Geruime tijd volgen we de weg lans die rand, af en toe bijzonder bloemrijk en heel afwisselend door de aanwezigheid van kalkzandsteen (in de volksmond: “krijt” of “mergel”).

Iets langer staan we stil bij de Hokskuil, door Eli Heimans als “Krijtrots” betiteld. Trots volgen verhalen over de inzet van Staatsbosbeheer en ca. 15 IVN’ers om de groeve van groen te ontdoen zodat de lichtgekleurde wanden op grotere afstand weer herkenbaar en zichtbaar zijn.

Bijzonder trots zijn SBB en IVN dat de metershoge Wolfskers nog steeds in de voormalige groeve aanwezig is, was en is. Deze plant is bekend als Atropa belladonna en Heimans verbaasde zich in die tijd over de aantallen en de hoogte van dit mooie maar ook giftig groen. Enorm geraakt worden beide instantie/liefhebbers door ingrepen van de lokale overheid die ongevraagd en ongewenst machinaal op andermans terrein meent te moeten corrigeren. De unieke planten worden rigoureus weggevaagd en diezelfde avond zitten liefhebbers in de bijeen geduwde hopen grint en aarde te zoeken naar mogelijk levensvatbare wortelrestanten. Stekjes worden dagenlang vertroeteld met water, naar dat lijkt tevergeefs.

20140727 Naar de krijtrotsen008 20140727 Naar de krijtrotsen010 20140727 Naar de krijtrotsen011
20140727 Naar de krijtrotsen012   20140727 Naar de krijtrotsen013

Hier onder een beeld van de overlever (25 juli) maar ook hoe deze er nog op 30 mei bij staat, ca. 1,5 m. hoog en voor iedereen te bewonderen totdat ….

Als IVN delen wij de mening van al onze gasten dat het onbegrijpelijk is dat de gemeentelijke overheid wel graag pronkt met het predicaat ”5-sterrenlandschap” terwijl binnen het apparaat onkunde en/of onwetendheid hoogtij viert en men schijnbaar alleen oog heeft voor strak gemaaide bermen. Beseft men wel waarvoor onze gasten deze regio willen bezoeken en er willen rondstruinen? Wanneer dringt er het besef en inzicht door dat we in een uniek landschap wonen met zoveel aantrekkelijke plekjes. Heimans zag en verwoordde dit al in 1911 in “Uit ons Krijtland”. We zijn ruim 100 jaar verder en zijn boodschap dringt niet door. Het is juist deze 5-sterrenrijkdom waarop grotendeels onze lokale samenleving economisch drijft. Wat is er, om de woorden van Heimans te volgen, over 100 jaar nog zichtbaar van deze zo natuurrijke omgeving met het de huidige aanpak. Misschien een 1-ster landschap na de zoveelste flater?

Gids Ton toont er zijn fossielenverzameling alvorens we de route vervolgen en blijven dalen richting dal want uiteindelijk zal ook deze route de Heimansgroeve niet kunnen negeren. Op een kruising van veldwegen wacht Wil met biologische sapjes en mag iedereen rusten en proeven van de 3 of 4 sapvarianten. Via Diependaal en De Plaat arriveren we bij de groeve en ”botsen” met een andere groep die na ons het verhaal kwijt kan. Wij volgen de Geul stroomafwaarts en via Vernelsberg, de Volmolen en de Smidse mogen wij bij de

Dorphof beginnen aan de klim richting hotel “Ons Krijtland”. Ton en Arie nemen afscheid van hun volgelingen maar ook zij moeten nog even verder.