Hoogeveen
IVN
woensdag27nov2019

Stadspark, de groene longen van de stad

Ik knipper nog een keertje met de ogen. Iedere keer als ik het woord Stadspark lees dan denk ik aan Amsterdam met het Vondelpark of het Sonsbeekpark in Arnhem. En als ik nog een keer met de ogen knipper dan zie ik het park bij mij om de hoek. De downburst van toen heb ik nog vers in het geheugen. Een op het netvlies gebrande herinnering en een park in puin. Het woord stadspark werd niet gebezigd. Het gaat over het park Dwingeland. Wessels Boer schonk in 1928 een terrein van circa 1 hectare aan de gemeente Hoogeveen, met de bepaling dat het voorste gedeelte ervan nooit bebouwd mag worden en voor altijd de bestemming "park" moet krijgen. Het is het oudste park van Hoogeveen. (bron: wikipedia) In 2007 werd het park voor de helft verwoest door de downburst. Daarna volgde de brand in de sporthal, de afbraak van de school Mavo Dwingeland, wel een basisschool of toch geen plek voor een basisschool. In de zuidhoek werd van alles afgebroken, een parkeergarage kwam en er werd weer gebouwd en gewoond. En iedereen zit er met een ander belang. Het park werd iets groter, anders.
In 2015 kwam er een plan op tafel, Stadspark Dwingeland. Er werd grootst gedacht, dat mag. Er werd actiegevoerd tegen geplande bouw, dat mag. Er werd hier en daar wel wat geroepen maar het park werd platgewalst, het werd kaal, woest en ledig. Het is Natuurlijk zo dat je eerst moet afbreken voor je kunt opbouwen. Ik heb de plannen en filmpjes voorbij zien komen en zie nog steeds niet waarin dit park de omslag naar stadspark kan maken. In mijn tuin werd het na de afbraak aardig wat rustiger. Waar moeten mussen, merels, egels en al het andere grut naar toe vluchten als alle struikgewas uit het park ineens verdwijnt. Het was een kaalslag zo vlak voor de winter. Inmiddels twee winters verder, het is nog steeds kaal, wel half ingericht maar het park zoals op de plaatjes is er nog lang niet. Ik ben niet ongeduldig, ik ben realistisch. Ik werk samen met kinderen uit deze wijk, de wijk waar ze wonen, rondom het park, daar waar ze naar school gaan. Deze basisschoolkinderen zijn geboren na 2007, zij hebben het park nooit gekend als een fijne, veilige plek. De kinderen die hier nu wonen en naar school gaan, zij willen geen stadspark met 12 evenementen, ze willen een park waar je Natuurlijk kunt spelen. Waar bomen zijn om in te klimmen, een park waar ze trots op zijn, waar ze ook later met warme gevoelens aan terug denken. Stadspark Dwingeland, de groene longen van de stad. Mijn hart gaat harder kloppen als ik denk dat deze groene longen voor kinderen ook de veilige speelplek wordt.

Tekst en foto: Grietje Loof