Hengelo
Landschap
zondag16feb2020

Landschapsonderhoud stadspark het Weusthag

De IVN-Werkgroep Landschapsonderhoud Weusthag kluste zaterdag 15 februari voor de derde keer op het eiland in de vijver van Buitenplaats de Houtmaat. Dit keer de oversteek met zijn tienen op het ponton. Halverwege was het nog “Waar waren we gebleven?”, eenmaal aan de drassige wal werd het “Waar gaan we nu beginnen?” Bij prima weer, en water tot soms aan of over de rand van onze laarzen zetten we weer een massa schietwilgen terug, vleiden de stammen en stammetjes op de bodem. De moerascipressen stelden we zo mooi vrij. De verjaardag van Carel vierden we in de pauze op het ponton met een lied en heerlijk gebak. Tegen twaalven voeren we terug naar de wal, moe, voldaan maar er staat en ligt nog werk genoeg.

De moerascipresis een bladverliezende naaldboom. In de Nederland is hij vaak in parken en als straatboom te vinden. De moerascipres vormt, samen met enkele andere soorten, de uitzondering op de regel dat naaldbomen hun blad (naalden) niet jaarlijks verliezen. De bekendste uitzondering wordt gevormd door de lariksen. Ook de nogal op de moerascipres lijkende watercipres verliest 's winters zijn naalden. De moerascipres vormt (op latere leeftijd, maar niet altijd) ademwortels. Rondom de boom verschijnen holle houten stompen, die 1,5–2 m hoog kunnen worden. Over het algemeen wordt aangenomen dat deze wortels de boom (die vaak met z'n voeten in het water staat) van lucht voorzien. In Nederlandse parken zien we deze 'knietjes' meestal niet. Wel kan men vaak voelen dat de grond rond de boom zeer hard is: een stevige houten vloer van wortels. Moerascipressen waaien niet om. (bron: Wikipedia)