Groningen Haren
Vogels
vrijdag30nov2018

Het Lauwersmeer is een waar vogelwalhalla

Verslag van een vogelexcursie
Blog Annekeonderweg
19 november 2018

Het begint met een telefoontje: “Mam, houden jullie zaterdag 17 november vrij? Ik vertel nog niet wat er gaat gebeuren, het is een verrassing voor je verjaardag van Gert en mij! Trek die dag warme kleren aan en neem je verrekijker en wat te eten en te drinken mee.”

O, wat is dit weer leuk, denk ik. Dat wordt vast een heerlijk lange wandeling in de natuur! Wie weet krijgen we heel iets moois te zien! Ik vind het spannend en heb er gelijk al veel zin in!

Vanmorgen vroeg zie ik de warme zonnestralen al door de gordijnen schijnen. De daken van de huizen zijn wit van de vorst. Het is echt koud, de lucht is effen helderblauw, er is geen wolkje te zien. “Wat zijn we toch een bofkonten, denk ik. Het is vandaag uitgelezen weer om naar buiten te gaan!”
Bij het verzamelpunt zien we een groep mensen staan. Ze zijn dik ingepakt. Ik zie dat ze warme thermokleding dragen en groene boswachterskleding, mutsen, stevige wandelschoenen, verrekijkers. Ik zie vooral twinkelende ogen. Ze hebben er zin in denk ik, het zijn buitenmensen, fijn!

Met zes volle auto’s rijden we achter elkaar naar het Lauwersmeer. “We gaan vandaag naar het Nationaal Park Lauwersmeer, naar het vogelparadijs op de vroegere zeebodem waar je nooit uitgekeken raakt, hoor ik Janneke Haverkort zeggen. Ik hoop dat we baardmannetjes zien een zeearend en veel roofvogels!”
Het doel van vandaag wordt ons al duidelijk. Fantastisch, wat leuk! Ik vind het een voorrecht om juist met deze groep mensen mee te mogen om vogels te spotten in het Lauwersmeer gebied. Kijken naar vogels door de ogen van mensen die geoefende ogen en oren en ook nog eens kennis van vogels hebben, moet wel een hele belevenis zijn!

We rijden al door het groene weidse land waar de luchten je vanzelf naar boven laten kijken. “Zien jullie die grote groepen brandganzen? Daar verderop zijn roeken, ” zegt Janneke. We zitten amper in de auto en het vogels spotten is al begonnen. Iedereen heeft de verrekijker al in de aanslag en we turen erdoor naar buiten. Maar ja, de auto rijdt er natuurlijk snel aan voorbij. Steeds weer zien we iets bewegen in de lucht en.. verdraaid, ik merk aan mezelf dat het vogelvirus zijn werk al doet.

Van alle kanten wordt er enthousiast geroepen welke vogels er gespot worden. Het is werkelijk fantastisch! Het feest van vogels kijken wordt uitbundig beleeft! En, het mooiste vind ik dat we mee mogen kijken in die supermooie telescopen waardoor die verre ongeziene vogel voor mij tot leven komt. Er wordt met elkaar overlegd of een vogel nu werkelijk een brilduiker is, een krakeend, of een pijlstaart. Er worden boekjes tevoorschijn gehaald, er wordt gebladerd, gezocht en gevonden. Zo kan ik ook in het boekje naar de kenmerken van de vogels kijken. Is het niet fantastisch?

Ik ben helemaal verbaasd over de kennis van deze vogelaars. Wat weten deze mensen veel van al wat hier beweegt en rondvliegt! Ik vind het zo ontzettend knap dat ze zo snel de kenmerken en het uiterlijk van de vogels herkennen en de namen weten. ”O, maar ik heb er ook jaren over gedaan hoor, en nog weet ik niet veel van vogels”, zegt iemand die me net verwonderde over zijn kennis...
Ik hoor iemand praten over de vogelcursus die je bij de IVN kunt volgen. Ik knoop het in mijn oren. Er is hier bij het Jaap Deensgat werkelijk heel veel te zien. Er komen zoveel namen van vogels voorbij. Zal ik er enkele noemen? De fuut, roodhalsfuut, aalscholver, grote zilverreiger, blauwe reiger, knobbelzwaan, wilde zwaan, rietgans, kolgans, pijlstaart, kuifeend en… er zijn werkelijk nog veel meer te zien.

Lauwersmeer,vogelexcursie,annekeonderweg,teleskopen,winter

We rijden verder naar een andere plek. Achter de rietvelden foerageren reeën en we zien zelfs een vos in het riet. In het droge stuk land dat deze zomer is ontstaan door de droogte zien we goudplevieren lopen. Oei, naar deze kleinere vogels moet je echt wel speuren in dit groene droge land. Ik ben zo blij dat ik ze ontdek door die wondermooie telescoop! Ik word ook op een veldleeuwerik gewezen. Ik denk dat ik hem zie maar... of het echt zo is? Mijn ogen zijn nog zo onbekend in deze materie.

Ineens hoor ik juichkreten! “Een waterral, daar achteraan bij die stenen, links, hij verstopt zich onder de steen, en kijk, rechts van hem zie ik een jong!” Het is werkelijk niet te geloven. Iedereen tuurt en tuurt en allen zien deze bijzondere vogel zwemmen, zoeken en zich verstoppen onder de steen en achter het riet. Er zwemmen nog zo mooi vier vrouwtjes nonnetjes zo keurig naast elkaar. “Waar zullen die mannetjes zijn?” vragen we ons af.

We nemen pauze. We warmen ons op en drinken heerlijke warme chocolademelk met wat lekkers. Oei, dat is wel even heerlijk want we zijn werkelijk wel verkleumd door de kou. Je staat daar buiten ook stil in de koude blazende wind, de grond is zelfs bevroren en ik heb steenkoude voeten. Die warme kleren die de vogelaars dragen is ook niet voor niks..

”We gaan verder mensen, we rijden nu naar de Friese kant om bij Ezumakeeg te kijken. Ik hoop dat we de zeearend spotten,” zegt Janneke.
“Zou dat zo maar kunnen?” vraag ik me in stilte af. Als we nog maar amper op de nieuwe plek naar het water turen worden we al verrast door een ware roofvogel, de ruigpootbuizerd. Er komen wilde zwanen overvliegen en daar in de verte ontwaren de vogelkenners een slechtvalk. Steeds weer is iedereen verrukt over de ‘rijke vangst’ van vandaag. Wat een vogels hebben we vandaag al gezien! Wat me ook fascineert zijn de vogelgeluiden. Die herkennen is een ware kunst.

Altijd als ik buiten mijn lange wandelingen doe luister ik naar de vogelgeluiden. Maar o, wat is het moeilijk om die bij een vogel te plaatsen en de vogel te herkennen… Ineens hoor ik achter me in het riet een trillend hoog vogelgeluid in een mooi ritme. Iemand achter me kijkt me met pretogen aan. “Een vinkje”, zegt hij zacht. Harry kent werkelijk elk vogelgeluid met de kenmerken van de vogel er bij. Verwonderd kijk ik hem aan. Dit vind ik toch echt wel een bijzondere gave!

“Het is tijd om naar huis te gaan mensen, we zijn al een lange dag op pad”, hoor ik Janneke zeggen. Iedereen pakt zijn boeltje op en we nemen afscheid van elkaar. Ook wij rijden terug naar de verzamelplek. We bedanken Janneke Haverkort en de anderen. Weer thuis kijken we met rozige wangen naar de mooie foto’s die genomen zijn en in stilte beleven we deze dag nog een keer.

In het origineel vind je veel meer foto's.