Groningen Haren
Natuur in de Buurt
vrijdag26feb2021

Blog #14

Nieuw IVN-lid?

Denise Humalda

Laatst werd ik gebeld door de Dierenbescherming. ‘Of ik tijd had om te praten.’ Dan weet je, hier zit ik even aan vast. Deze keer had ik er wél zin in; ik steun immers de Dierenbescherming met hun asiels, waaruit we afgelopen decennia twee honden hebben geadopteerd.

‘Mag ik u iets vragen?’, vroeg de vrouwenstem. ‘Jazeker, maar als het gaat om de collecte, dan zeg ik nu al nee’. Ik heb een keer gelopen samen met mijn jonge hond. Mede daarom een goede opbrengst. Maar in een studentenbuurt... lastig! Jongeren hebben geen kleingeld meer in huis. ‘Nee, dat was het niet’. ‘Dan vraagt u waarschijnlijk om meer geld’. Ja hoor, dat klopte; ook daar zei ik rustig nee op; ik geef graag uit eigen initiatief.

Opeens vroeg ik mij af met wie ik eigenlijk praatte. ‘Belt u vanuit het hoofdkantoor?’ ‘Nee, vanuit huis.’ Er ging een gevoel van vreugde door mij heen... een vrijwilliger aan de lijn, dat is sympathiek. ’U bent vrijwilliger.’ Stilte, ‘nee dat ook weer niet.’ ‘Maar dan belt u vanuit een callcenter.’ Dat klopte, wel vanuit huis, ‘maar ze verdiende er niet veel mee hoor.’ ‘Hm,’ zei ik.
 
‘Mag ik u nóg iets vragen?’ ‘Jawel.’ Ze klonk eerlijk, met een prettige telefoonstem. ‘Hebt u een dier?’ Daar had ze me, de ingang voor een hondengesprek.
‘Een hond, plezierig in deze coronaperiode. Wandelen en op een natuurlijke manier gesprekjes aanknopen met andere hondenbezitters.’ Zij had ook net een hond aangeschaft en daar wandelde ze ook graag mee. ‘Ik woon vlakbij een park, u dan?’ ‘Ja, en vlakbij het strand.’ Ok, dan niet woonachtig in het Noorden. ‘Waar bel je (we tutoyeren elkaar inmiddels) dan vandaan?’ ‘Het westen, vlakbij Heemstede, bij Het Groenendaalse Bos’. Dat kende ik van logeren. Een prachtig oud bos. 

bos,wortels,beuk,Frans Kromme‘De natuur, ik zal het je nog sterker vertellen... ik ben natuurgids bij het IVN. Maar daar valt nu niet veel te doen, en ook redacteur van ons verenigingsblad Groeningen. Om enthousiast te blijven, maken we columns. Allemaal vrijwilligerswerk, hoef mijn brood er niet mee te verdienen.’
‘Wat zei je, het ICN?’ ‘Nee: IVN’ Daarna voluit toegelicht. ‘Heeft een landelijk netwerk, ook bij jou in de buurt. Aan een blad werken is ook fijn.’ Deed zij ook... als werk.

We kenden elkaar in 5 minuten een stuk beter. Ondertussen was mijn haar bijna opgedroogd en wilde ik het gesprek beëindigen. Vroeg of ze zelf ook lid was van de dierenbescherming. ‘Nee, maar goed dat je me daar aan herinnert,’ antwoordde ze.
En ze zou zeker eens kijken op de IVN-website.

Nog één vraag: ‘Mogen we je nog een keer bellen?’. ‘Liever niet en ik ben ook niet eenzaam.’ Gelach aan de andere kant.
Dat was mijn score vandaag: iemand aan het lachen gemaakt, één van mijn dagdoelen.

Zo had ik een handige wending kunnen geven aan dit gesprek. ‘Dat had je niet verwacht hè, om zo'n gesprek te voeren?’ vroeg ik. Of toch?

Foto boven: Denise Humalda, foto beuk: Frans Kromme