Groningen Haren
Natuur in de Buurt
vrijdag29jan2021

Blog #12

De geheimzinnige das

Hiltje Kamminga

De das is een geheimzinnig dier. Er zijn er steeds meer, maar je ziet ze zelden. En dus fascineert hij mij en wil ik hem dolgraag een keer zien.

Die fascinatie voor de das had ik als kind al; ik denk vanaf het moment dat mijn opa vertelde dat hij ’s nachts op het grasveld voor de aanleunwoning, waar hij samen met mijn oma woonde, een das had gezien. Dat leek me nou fantastisch, zo’n geheimzinnig dier ook werkelijk te zien.

Maar de das is een nachtdier. ’s Nachts struint hij door het bos op zoek naar wormen, insecten, knaagdieren, eikels en andere bosvruchten en verschalkt hij ook af en toe een egel. Ze leven in groepen van vier tot zes dieren, maar soms ook meer en wonen met elkaar in een burcht.
En die naam burcht mag het wel hebben, want die holen kunnen enorm groot worden. Ze graven verschillende pijpen over een groot gebied. Ze hebben een woonkamer, een nestkamer, vluchtpijpen enzovoort. Ze zijn niet zo van de schoonmaak, dus als de nestkamer of woonkamer te vies wordt, verhuizen ze gewoon naar een ander deel van de burcht. En soms hebben ze inwoning van andere dieren, bijvoorbeeld een vos, want ze hebben toch ruimte genoeg.

Dus dassen zie je niet gauw, maar er zijn wel sporen en dan wil ik toch in ieder geval wel eens een prent vinden. En aangezien ik, samen met Edda, dit najaar aan een diersporencursus begonnen ben, zijn we daar dus naar op zoek gegaan. Nu weet ik een burcht in het Noordlaarderbos. Dus het eerste wat we gedaan hebben, is die burcht verkennen. Er zijn daar zo’n tien tot vijftien pijpen. Voor de gaten liggen enorme bulten zand.
We vonden één vers gegraven gat en hoopten dus ook op prenten. Maar dat bleek niet zo gemakkelijk. In het zand alleen wat vage sporen. Verder in het bos wel overal snuitputjes, holletjes die ze gemaakt hebben met hun snuit op zoek naar eten. Ook op de zandpaden: geen prenten. Ook de volgende keer dat we er gingen kijken: geen prenten.

En toen ging ik in de Onlanden op zoek naar de – alweer verlaten – beverburcht en daarna nog even het naastgelegen weiland in. Er lagen een paar weilanden naast elkaar waar sloten tussen zaten, maar hier en daar waren de weilanden verbonden door een dammetje. Omdat er koeien gelopen hadden, was het op die dammetjes een enorme modderpoel. En daar waren ze: tussen alle koeienpoten stonden veel en prachtige dassenprenten. Dus, eindelijk een goede prent. Ze bestaan echt!
Maar ja, toch hoop ik stiekem nog een keer een echte das te zien.

das,dassensporen,Hiltje KammingaFoto boven: Saxifraga – Luc Hoogenstein; foto onder: Hiltje Kamminga