Langven en Broekbos

Dit fraaie ven is ontstaan in de laatste ijstijd door uitstuiving van zand, dat op haar beurt de stuifduinen vormde waar nu het bosje op staat. In vroeger tijden was het een rustig gelegen ven, waar tal van bijzondere planten groeiden.

In de jaren vijftig werd het grotendeels dichtgegooid om het als landbouwgrond te kunnen gebruiken. Door de ruilverkaveling in het Land van Cuijk is er veel grond van eigenaar gewisseld en is veel aandacht besteed aan het alsnog inpassen van allerlei landschapselementen om de natuur een nieuwe kans te geven. Het Langven is daar een voorbeeld van. Het werd in 1997 hersteld in de vorm van vóór 1950 en is in beheer bij Staatsbosbeheer.  De boeren hebben nu de meeste grond rond hun boerderij. Dat komt de efficiënte bedrijfsvoering ten goede.

Voor de natuur heeft de moderne bedrijfsvoering in het verleden geleid tot afbraak van bestaande houtsingels en kleinschalige landschapselementen. Het landschap werd “weids”. Dit ging ten koste van veel dieren die hun vertrouwd woongebied zagen verdwijnen omdat schuilgelegenheid en verplaatsingsroutes verloren gingen (das).

Er keren nu steeds meer opmerkelijke planten terug, waarvan er meerdere op de zogenaamde Rode Lijst staan. Denk aan de wettelijk beschermde Galigaan en Gagel, maar ook aan Duizendguldenkruid, Moeraswolfklauw en veldjes Orchissen. En tegen het stuifduin vlak naast het ven groeien weer prachtige oeverplantjes zoals Moerashertshooi, Teer Guichelheil en Zonnedauw.

Ten behoeve van de kansen van deze plantjes houden vrijwilligers van het IVN het terrein al jarenlang elzenvrij. Deze elk najaar terugkerende klus werpt haar vruchten af, maar dit voordeel wordt tenietgedaan door een toename van zaailingen van de Grove den.

Deze zich boeiend ontwikkelende biotoop blijkt aan de sporen te zien een ware habitat voor dieren als das en vos. Maar door het jaar heen hoor je eveneens menige bosvogel, zoals Groene en Kleine bonte specht.

Eenden van allerlei pluimage voelen zich thuis op het water langs een onafwendbaar afstervende els op een eilandje en tussen de lelies, bij het tijdelijk droogvallen van het ven iedere zomer gretig worden opgepeuzeld door de Schotse Hooglanders. En bij een bezoek na elf uur 's morgens verwelkomen je zo goed als altijd meerdere buizerds, zwevend boven de bosrand of knap manoevrerend tussen de bomen door, terwijl torenvalken bidden boven het begrazingsgebied.

Broekbos

Het broekbos richting Kammerberg is altijd een vochtig gebied geweest. Het woord broek betekent drasland, moerassig land. Nu wordt de waterstand kunstmatig hoog gehouden, waardoor verschillende bomen en struiken erg natte voeten krijgen. Deze bomen en struiken gaan dood en zullen langzaam vergaan. Andere planten en bomen, zoals Els, Es en Wilg, die graag met hun wortels in de drassige grond staan nemen hun plaats in.

Het waterloopje, dat uitkomt in het broekbos, zorgt ervoor dat het water langer in het achterliggende gebied blijft. Het kronkelen van een waterloopje noemen we meanderen.

Rond het Langven is het struinen in de ware zin van het woord: er zijn geen paden of wegen. Klim over het hek aan de Zeisweg of ga het gebied in langs de heuveltjes vanuit het begrazingsgebied.