Column 2017-47 Drijvende krachten

Vechtende meerkoeten

Er is heel veel veranderd in het water om mij heen. De eenden zijn klaar met zorgen, de meerkoeten ook.

Maar wat een verschil!

De eenden hebben besloten hun maatje weer op te zoeken of een nieuwe te vinden. Dat doen ze graag voor het echt winter wordt. De woerden hebben hun mooie pakje terug en proberen de show te stelen voor de eenden. Andere woerden worden dan even weggejaagd. Begin november is de paarvorming wel klaar en de paartjes zitten rustig te knuffelen op de kant. Ze slapen wat, ze dutten wat, gedragen zich lui en tevreden. Pas in januari beginnen ze met paren, dan wordt het weer een ander leven. Maar nu is er rust.

Dan de meerkoeten! Rondom mijn tuin drijven en zwemmen er ongeveer twintig. En die maken de hele dag ruzie. En waarom? De meerkoet is trouw aan zijn of haar partner. Concurrentie zou niet hoeven denk je dan.

Maar het gaat de hele dag door: een meerkoet legt zijn kop plat op het water en begint te peddelen. Dat gaat naar een andere meerkoet. Die rent dan weg, met poten en vleugels slaand op het water. Veel gespetter.

Soms lijkt het wel alsof ze al beginnen te jagen voordat ze weten op wie. Dan beginnen ze te racen, maken nog een bochtje en kiezen een andere meerkoet uit…

Waarom doen ze dat? Ik kan niet zien of er jagers en bejaagden zijn, ze lijken echt teveel op elkaar. Gaat het alleen om het plezier van het jagen? Vinden de bejaagde vogels het niet erg? Dat lijkt wel zo, want niet één meerkoet verlaat het groepje van 20. Als ze bejaagd worden rennen ze even weg en daarna zwemmen ze weer rustig rond, niet echt bang lijkt het. Misschien hebben ze er allemaal plezier in.

En tussen al dit geweld en geknuffel is er één rustpunt. Elke ochtend komt er een aalscholver vissen. Als hij genoeg gegeten heeft gaat hij op zijn eigen hoekje zitten drogen. Stilletjes. Hij trekt zich niets aan van het gespetter en geknuffel om hem heen.

Catherine

Digitale krantversie Column 2017-47, 22 november 2017, pagina 10

Naar Columns 2017