Column 2017-09 Haat en liefde in de polder. Een haan houdt niet van kuikens

Kippen zijn aardige en slimme dieren. Ze laten met hun kokkokjes horen of ze tevreden zijn, boos of bang. Onze krielkippen laten ook weten of ze speciale wensen hebben. Dan staan ze ’s ochtends voor de voordeur. Meestal willen ze voer.

’s Winters leggen ze niet. Maar zodra de lente nadert en het weer 10 uur licht is beginnen ze; luid kukelend laten ze dat weten. Dan rapen we de eieren. Maar opeens zit er een kip op: die is broeds en de eieren zijn niet meer geschikt om te eten.

Als de kip het aantal eieren genoeg vindt, stopt ze met leggen en gaat de hele dag broeden. Een krielkip wil wel graag zoveel eieren als er net onder haar passen. Dat kunnen er tien maar ook twintig zijn.

Wij vinden twintig erg veel: dan hebben we ieder jaar 60 kuikens van onze drie kippen en die eten heel wat. Dus als de kip even uit het leghokje is halen we wat eieren weg. Een broedse kip gaat zitten op de eieren die er zijn. Dat gaat altijd goed en na een tijdje verschijnen er 6 kuikens.

En dan het volgende jaar is er opeens een kip weg. Nergens te vinden. Meegenomen door een kat? Een buizerd? Een paar weken later zien we de kip door de tuin scharrelen, 18 kuikens achter zich aan. Ze heeft 'weggelegd', zo heet dat als ze ons te slim af wil zijn.

De kuikens moeten toch wel een paar weken de ren in, want ze zijn snel het slachtoffer van eksters, buizerds, katten en zo.

De zaterdag daarop paniek in de ren: de kip met de vele kuikens pikt naar de haan en laat alarmgeluiden horen. Geen wonder, want de haan is bezig het ene kuiken na het andere in de waterbak te gooien. En kuikens kunnen niet zwemmen... .

Het kippenhok wordt in tweeën gedeeld. De haan wordt naar het kleinste deel verbannen. Hanen houden niet van kuikens: zolang de hen ze grootbrengt, heeft ze geen enkele belangstelling voor de haan.

De kuikens worden langzaam groter. Negen haantjes dat jaar. Als de haantjes gaan vechten, moeten ze weg. En ook een paar hennetjes,
we hebben ruimte voor 5 kippen.

Dit jaar is er maar één persoon blij: onze zwager. Wij eten onze eigen kippen niet.

Catherine

Digitale krantversie Column 2017-09, 010317, pagina 10

Naar Columns 2017