Column 2015-04 Haat en liefde in de polder: spreeuwen


Het leukste van vogels is, dat ze altijd bezig zijn. Natuurlijk met eten, dat moet elke dag. Maar ook met lokken en regisseren: ik woon hier en blijf uit mijn buurt behalve als je een vrouwtje bent. Deze dagen doen ze dat al volop omdat het leven veel te warm is. Maar in de winter gaat het toch vooral over eten.

In het warme seizoen serveert mijn tuin alles wat ze kunnen wensen: krenten, lijsterbessen, bramen, vlierbessen, rozenbottels. En tot en met begin december druiven. Maar als de merels al te dronken worden van de gegiste druiven houdt het op. Dan moet ik de resterende druiven weghalen.

Ik haal de druiven weg en voel me verantwoordelijk voor een alternatief. 
‘s Ochtends hang ik een pindacake op. Mijn favoriet: vet met insecten.
En als altijd zijn ze er binnen een kwartier: de meesjes, de vinken, later de roodborst, de groenling, een puttertje. En even later de grote bonte specht. Ik ben blij dat het weer werkt: bij mij hoeft geen vogel honger te hebben de komende twee weken.

‘s Middags hoor ik opeens spektakel. Op mijn pindacake zitten 10 spreeuwen en 10 andere hangen vlakbij rond. Ze happen fanatiek in het vet. Een koolmees die zich in de buurt waagt, krijgt een forse pik van een spreeuwensnavel. De kleine vogels hippen wat rond op de grond om gevallen vetbrokjes te stelen. Want de spreeuwen zijn slordige eters.

De volgende dag is mijn pindacake op. De spreeuwen hebben in een halve dag € 9 weggegeten. En dat gaat te ver: de pindacake is bedoeld voor vogels die er dankbaar voor zijn en er zuinig mee omgaan. Alle andere vogels doen dat netjes. Wat nu? De vogels moeten toch gevoerd. Dus ik zet de volgende pindacake met insecten onder een 'beschermingskooi', een soort omgekeerd mandje dat voorkomt dat poezen en roofvogels de etende kleine vogels kunnen storen. En haal me het verdriet van de specht op de hals: die past niet door de mazen.

Intussen bedenk ik mij dat 2014 het Jaar van de Spreeuw was. Omdat er steeds minder zijn. Omdat niemand weet hoe het komt dat ze met steeds minder zijn. Maar toch heb ik een hekel aan hun 'met zijn allen kapen we gewoon alles weg' mentaliteit. Zouden ze nu echt niet een beetje beleefdheid en dankbaarheid kunnen leren?

Catherine

Digitale krantversie Column 2015-04, 210115, pagina 2

Naar Columns 2015