Column 2014-44 Herfstlicht

IVN DRVU - Column Natuur Dicht Bij HuisHet is een grauwe, nevelige herfstochtend. De wolken hangen laag en hier en daar lijken ze wel de grond te raken. Donkere, bijna zwarte vegen hangen tegen een loodgrijze lucht. De lucht is nog zwoel, de zomer voelt nog niet ver weg maar de bomen vertellen een ander verhaal. Hier en daar de warmrode herfstgloed nog in de bladeren maar veel takken reiken al onwennig kaal en eenzaam naar de hemel.

Maar dan, vrijwel ongemerkt, verandert er iets. Wat het is, daar kan ik niet goed mijn vinger op leggen. Het is alsof mijn ogen me bedriegen. Wat net nog kaal, kil en koud was, lijkt langzaam op te lichten. De kale takken veranderen van nat en grijs naar een zilveren, fijngeweven web en lijken haast lichtgevend te worden. De al bijna weggewaaide bladeren verschieten van kleur alsof een schilder ze met de prachtigste tinten van zijn palet laat opvlammen.

Ik kijk naar de lucht. Die hangt nog even zwaar en grauw als zo even boven het land. Of nee, hier en daar zie ik toch wat stukken blauw door het laaghangend grijs heen prikken. Terwijl de zon voor mijn ogen nog stevig verscholen is achter het wolkendek, vindt onze eigen ster een gaatje in de nevel om in de verte een klein tafereel met zijn stralen te betoveren. In het loden grijs van deze herfstochtend verandert een stukje van het landschap in een prachtig stilleven, alsof onze zeventiende-eeuwse meester Ruysdael het vers op het doek heeft gezet.

Dat is het mooie van dit seizoen. Van het ene op het andere moment kan de zon met zijn gouden herfststralen natte grauwigheid laten oplichten in een glinsterend kleurrijke pracht. En je hoeft er alleen maar voor naar buiten te gaan en er naar te kijken!

Sep Van de Voort
IVN-natuurgids

Digitale krantversie Column 2014-44, 291014, pagina 8

Naar Columns 2014