De Oude IJsselstreek
IVN
donderdag22aug2019

Stoïcijns

Tegen de muur van ons huis heb ik een bak staan waarin de trostomaten groeien. Ze staan er lekker warm maar ook droog. Ik moet ze dus elke dag gieten. Dat doe ik met water uit onze regenton.
Afgelopen zaterdagavond maak ik de gieter vol en loop er mee naar de bak. Als ik de tuit bij de eerste plant houd komt er geen water uit. Hè? Ik heb hem net vol gemaakt!

Soms zit er wel eens een blaadje in dus ik schud even flink met de gieter maar weer komt er geen water uit.
Hmmm, zeker veel blad erin. Dus ik houd hem op de kop boven het plantenperk en giet hem leeg.
 Ik zie geen enkel blaadje. Dat is vreemd.
Toch maar weer vol laten lopen maar nee, weer geen water als ik giet. Ik tuur in de tuit recht in de onverstoorbare blik van ….. een groene kikker!

Ach jé. Het arme diertje! Helemaal strak in de tuit als een te dikke badgast in de overdekte glijbaan van een zwemparadijs. 

Wat nu?
“Misschien moet je met de gieter op de grond tikken, dan valt hij er vast uit” meent mijn zoon.
Maar hoe ik ook tik en schud (niet te hard natuurlijk) de kikker blijft me als een sfinx aanstaren en verschuift geen millimeter.

Wat nu? Ik pak weifelend een stokje met de bedoeling hem een beetje te porren maar waar? De hele tuit lijkt gevuld met zijn kopje en waar moet je dan in ’s hemelsnaam tegen aan duwen?
Mijn zoon: “Giet er water boven in, misschien glijdt hij dan naar beneden”. 
Zo gezegd zo gedaan. Hij houdt de gieter vast en ik laat voorzichtig wat water in de tuit lopen. De kikker staart me onbewogen aan terwijl het vocht langs hem heen de gieter in sijpelt. Nog een keer maar dan iets meer. Geen enkele beweging.

“Leeft hij nog wel?” vraag ik me ongerust af. We turen om beurten in de tuit. “Jawel” zegt mijn zoon, zijn keel bewoog net”.
“Water erin en tegelijk tikken met de gieter” is zijn volgende taktiek. Zo gezegd, zo gedaan. En jawel de kikker lijkt wat naar beneden te zakken. Dat geeft moed.
Ik giet er telkens weer water in en mijn zoon tikt wat krachtiger met de gieter op de stenen en jawel langzaam maar zeker verdwijnt de kikker uit het zicht. 

Met een zachte plons belandt hij uiteindelijk in het water in de buik van de gieter. Verbaasd kijken we naar een meer dan flinke, volwassen groene kikker. Hij  is veel groter dan we dachten. Schijnbaar levenloos drijft hij rond. “Toch maar in de vijver doen”  besluit ik en giet het water er met kikker en al in.

Hij houdt zich helemaal dood. Doen kikkers dat normaal ook? Of is hij helemaal suf van het schudden en tikken? Of verstijfd van angst en stress? We weten het niet maar als ik een half uur later ga kijken bij de vijver is de kikker verdwenen, hopelijk op eigen kracht.

Resten nu twee vragen; Hoe kwam dat beest eigenlijk in die gieter terecht? En vooral, waarom?

Klik hier voor eerdere columns van Carin