De Oude IJsselstreek
Vogels
woensdag30nov2016

Kokkie

Door: Carin Holtslag

Ziek op de bank. Met een hoofd dat zo’n pijn doet dat ik kan lezen noch TV kijken. Maar gelukkig heb ik uitzicht.

Ik kijk naar een fabuleuze lucht vol zacht grijze, wollige wolken. Het herfstblad van de platanen steekt er bij af alsof het van mat goud is. Het wordt met handenvol door de felle wind van de takken gerukt en dwarrelt woest in het rond.

Ik hoor het ronken van een trekker. Het land verderop wordt geploegd en als uit het niets verschijnen ze, de balletdansers van de herfst;  Kokmeeuwen.
Ze dwarrelen in wolken om de rijdende machine heen. Opstijgend en landend, trippelend en pikkend naar de wormen die door de ploegscharen omhoog worden gewerkt. Aan het eind van de middag is het werk gedaan en in het late zonlicht vliegen ze weg; wit blikkerend tegen de donkere wolken.

Zoals je een gazelle lichtvoetig noemt zo zou je van deze vogels kunnen zeggen dat ze lichtvleugelig zijn. Het ene moment trippelen ze rond op de grond maar ze hoeven hun slanke vleugels maar te spreiden en de wind neemt ze op en voert ze mee naar boven.
Op het water zien ze eruit als fragiele papieren bootjes. Ze deinen lichtjes mee met elk type golfslag en ook hier lijkt het simpelweg optillen van de vleugels genoeg om op te stijgen.
Ook de turbulentie in de lucht doet ze niets. Onverstoorbaar laten ze zich alle kanten op smijten. Lichtjes sturen ze bij met een minuscule draaiing van een vleugelpunt of een staartveer, althans zo lijkt het.

Kokmeeuwen hebben in de zomer een chocoladebruin mutsje op hun hoofd maar in de winter is daar alleen een donkere vlek achter het oog van over. Verder zijn ze spierwit met vleugels van een heel helder grijs. De uiteinden zijn pikzwart en daarop zitten dan een aantal kleine, witte rondjes.
Om de creatie te vervolmaken hebben ze oranjerode snavels en pootjes.
Kortom ze zijn een toonbeeld van sierlijkheid, elegantie en stijl …….totdat ze de bek los doen: dan klinkt een uitermate schril gekrijs .

Tja, niets in deze wereld is volmaakt en daar houdt de kokmeeuw zich dan ook keurig aan. 

Klik hier om eerder verschenen columns van Carin terug te lezen.