De Oude IJsselstreek
Natuur
maandag30sep2019

Eigen huis en tuin

Midden in de nacht word ik wakker van een hoog, schel geluid. Met gespitste oren lig ik in bed. Wat was dat? 
Het klinkt een beetje als ijsvogel maar dan wel een met een gigantische versterker voor de snavel. Bovendien; voor ijsvogels is hier te weinig water en bovendien zijn het geen nachtbrakers.

Het schelle gepiep gaat maar door. Het lijken meerdere kabaalschoppers bij elkaar.
Ik sta op en gluur om het rolgordijn de voortuin in. Helaas reikt het licht van de straatlantaarn niet tot op de grond en de tuin staat propvol planten. Ik zie dus niets.

Maar in een keer weet ik wel wat het zijn. Jonge egels!  En het lijken er minstens drie te zijn. Dat verklaart ook een aantal eerdere gebeurtenissen:

Achter de appelboom heb ik een wild hoekje met brandnetels, hoog gras en daar is ook de composthoop. De afgelopen tijd hoorde ik op die plek overdag regelmatig het gesnurk van een slapende egel. Het klonk soms ook wat rochelend en ik dacht nog; zou deze astma hebben?

Op een avond stonden mijn dochter, man en ik op het terras te kletsen toen er ineens een egel aan kwam wandelen. We schrokken allemaal van elkaar.
Het diertje bleef een tijdlang stokstijf staan maar maakte geen aanstalten om zich op te rollen. Bezorgd liet ik me op de hurken zakken om hem beter te kunnen bekijken. Was dit onze piepende snurker? Stekeltje besloot ondertussen dat de schaduw die ik zo creëerde  een goede schuilplek moest zijn. Ze zette de vaart erin en realiseerde zich op het laatst dat ik een mens was. Dus  liep ze snel langs me heen en haastte zich het paadje achter de vijver op. 

Ik heb eens gehoord dat als een egel zich niet oprolt er iets mee is. Ze had in ieder geval geen longproblemen want al die tijd hoorden we haar niet ademhalen. 
Maar, zo peins ik in het donker, waarschijnlijk was ze dus hoogzwanger en dan is jezelf oprollen natuurlijk nogal lastig.

En nu blijkt ze jongen te hebben. Geweldig! Mama egel scharrelt ‘s nachts met de kindertjes rond op zoek naar eten. En net als de volwassenen zijn ook de jongen behoorlijk luidruchtig. Ze piepen en gillen dat het een lieve lust is. 

Kevers, regenwormen en slakken vormen het stapelvoedsel. Maar ja, het is nog steeds erg droog, somber ik;   Insecten zijn er weinig, de regenwormen zitten diep en slakken zijn er ook al nauwelijks.  Arme diertjes.  Ik zou kattenbrokjes buiten kunnen leggen? Maar ja, daar lok ik natuurlijk ook andere, minder gewenste, bezoekers mee. Al dimdammend sukkel ik weer in slaap.

De volgende  avond ziet mijn man ze in de tuin; een egel met, inderdaad drie jongen .  Hij zag ze rond rommelen in de begroeiing bij de vijver. Ineens had een zwaar smakkend geluid geklonken. Men had iets eetbaars gevonden dat bovendien groot moest zijn…
“ Natuurlijk!” roep ik opgelucht “Kikkers!” Onze vijver herbergt er een groot aantal van. Ze zijn er in alle soorten en maten en het allermooiste is dat ze dus ook op het egelmenu staan.

Mooi, de kattenbrokjes kunnen dus in de kast blijven. Jammer voor jullie, poesjes!

Klik hier voor eerdere columns van Carin