Instituut voor natuureducatie en duurzaamheid

Groene Glimlach...

Yvonne Zwikker laat zich inspireren door de natuur

foto archief IVN Apeldoorn

Misleidende lolliesfotoarchief IVN-Apeldoorn foto:Y.Zwikker

Als oranje toortsen stonden ze tussen de graven en het groen. Ik hoor mijn kleinzoon nog zeggen toen we ze samen elders zagen: Oma die bessen zijn vast heel lekker.’  Haarfijn heb ik hem uitgelegd dat deze bessen van de aronskelk , deze glimmende oranje lollies, zeer ongezond zijn, zelfs gevaarlijk. Hij was er van onder de indruk, dat de natuur je zo kan misleiden.
Oude begraafplaatsen bezoek ik graag. Het zijn groene oases. Bomen staan er meestal heel lang ongestoord want er worden zelden leidingen of wegen te worden gelegd of verlegd. Hier heerst rust. Een graf was omgeven met een rand heldere gele vetmuur. Dat moet vast een vrolijk persoon geweest zijn, fantaseer ik. Soms zie je kunst op graven die niet zou misstaan in een museum voor moderne kunst.
Als mijn einde daar is hoef ik geen plekje meer op aarde die toch al zo vol is. Ik verlaat de aarde door een schoorsteen. Een vriend van mij concludeerde: ‘Dan ben je als laatste groet nog wel even het milieu aan het verzieken met die uitstoot.’’ Tja, je kan het niet iedereen naar de zin maken.

Vervalsers

Een zomerkampfotoarchief IVN-Apeldoorn foto:Y.Zwikkerweek op de Hoge Veluwe. Werken aan het landschap, een uniek landschap. ‘Kijk nou eens’ mompelt een gebukt staande collega veldwerker. ‘Het is niet te geloven’ vervolgt hij met meer volume. Anderen laten het gereedschap vallen en willen zien wat hij ziet: een beginsel van een maretak. We kijken onze ogen uit. De dichtstbijzijnde bollen zijn in Limburgse populieren te vinden.
Terwijl allerlei oplossingen voor dit raadsel over de toonbank gaan, stopt er een echtpaar op de fiets. ‘Daar was het zo ongeveer, waar zij staan’ zegt de vrouw. ‘Wij hebben mistletoe gevonden’ verklapt gelijk iemand onze verrassende vondst. ‘Het is niet waar’ zegt de vrouw stralend. ‘Het  is aangeslagen’, roept ze naar haar partner. ‘Dat hebben wij daar twee jaar geleden aangebracht, goed aangedrukt met de lijmsubstantie uit het besje.’ Wat een idiote samenloop van omstandigheden dat de floravervalsers juist kwamen aanrijden op het moment dat de gevolgen van hun daad gevonden werden. Ons kampopperhoofd krabde zich nog eens extra achter de oren. Een kusceremonie zit er niet, daar is die nog veel te klein voor.

Wachten op woordenfotoarchief IVN-Apeldoorn foto:Y.Zwikker

Alleen met mijn vader ging ik een hele enkele keer wandelen in Den Haag, mijn geboorte stad. Mijn moeder liep al de hele dag in het huishouden, vond ze. Mijn broer had een grote liefde voor treinen. Oog voor de natuur kreeg ik niet mee van huis uit. We kwamen vaak al snel per ongeluk op het beginpunt terug of heel ver daar vandaan. In de Wassenaarse dierentuin, die toen nog bestond, was dat veiliger. Er stonden bordjes, pijlen en een hek erom heen.
Op het bordje van de Beo, zo’n geel zwarte schreeuwerd, stond dat hij kon praten. Mijn vader had zich voorgenomen dat hij dat die dag toch echt eens wilde horen. Ik vond het allemaal te lang duren en huppelde door. Eindelijk zag ik mijn vader aankomen met een grijns op zijn gezicht. ‘En’, vroeg ik, ‘zei die wat?’ ‘Ja’ grinnikte mijn vader, ’dat wil je niet horen.’ ‘Wat dan,’ hield ik aan, nu echt nieuwsgierig geworden. ‘Dat was het wachten waard’ stelde hij me nog even op de proef. Na een stilte gaf hij de woorden van de Beo prijs. Hij had gezegd: ‘Rot op.’

Echte heldfotoarchief IVN-Apeldoorn foto:Y.Zwikker

Bij het Zevenhuizense sluisje over het Kanaal viel iets te zien wat ontroerde, dat was aan de gezichtsuitdrukkingen af te lezen. Jong en oud hing over de leuning. In het water aan de lage kant van de sluisdeur zwom een moeder eend met drie pulletjes. Ze kwaakte voortdurend. Twee kleine pulletjes zwommen aan de andere kant van de sluisdeur. Ze piepten hartverscheurend en schoten angstig door het water dat vergeven was van de plastic zakken, bierblikjes en plastic flesjes. Een dramatische aanblik. Ze hoorden elkaar wel maar zagen elkaar niet. Iedereen zei en vond er wat van. Al die mensen maakte de dieren alleen maar onrustiger. Misschien was het zonder publiek gewoon goed gekomen. Die drie pulletjes zaten immers ook aan moeders kant.
Toen kon een meisje van een jaar of dertien het niet langer aanzien. Ze trok jas, schoenen en trui uit en plompte tussen het afval. Echt zwemweer was het nog niet bepaald. De eendjes schrokken zich wezenloos. Wat een vreemde grote eend! Ze doken onder. Maar ze kreeg ze te pakken en zette ze over de sluisdeuren. Mijn kleinzoon die achterop mijn fiets zo ongeveer eerste rang zat verzuchtte:  ‘Dat is nou een echte held’. Altijd als we langs het sluisje fietsen, komt de indrukwekkende herinnering weer boven. 
Op de foto het sluisje zonder drijvend afval. Het beeld zoals het meestal is, maar die dag echter niet. Uiteraard geen fototoestel bij me om deze heldendaad te vereeuwigen.

Valse vogelgeluidenfotoarchief IVN-Apeldoorn foto:Y.Zwikker

Ook als we voor de derde keer stil staan bij de excursie die ik begeleid, laat het hoge piepje zich niet meer horen. Ik weet het zeker. Het is het specifieke geluid van een goudhaantje. Over dat vogeltje met het gewicht van een pingpongbal valt veel te vertellen. Maar eerst weer luisteren. Wel vreemd dat het stil is zodra we stil staan. Totdat iemand ineens ontdekt dat de hoge piep komt van een wiel van een wandelwagen van een van de deelnemers.  
Een andere keer onderweg met een hele groep vogelaars horen een aantal ineens iets bijzonders. Dan gaan wijsvingers in de lucht en hoofden draaien alle kanten op. Wat kan dat voor een vogel zijn? De meeste spannende namen gaan fluisterend rond totdat iemand zegt: ‘Wat een piep, dat gehoorapparaat is ook aan een nieuwe batterij toe’.
Vogelgeluiden zijn al zo moeilijk. Dit soort ervaringen maakt het nog moeilijker dan het al is. Maar wel leuk voor het verhaal achteraf. En…die dingen achter je oren maken dat je veel langer van alles kunt meebeleven, dan maar zo nu en dan een valsmelding.

Luisterboomfotoarchief IVN-Apeldoorn foto:Y.Zwikker

De humor ligt op straat, of in dit geval: hangt aan een boom. Ooit wandelde ik met een journalist door het Mheenpark toen zijn oog op een pc muis viel die aan een tak hing.  De bungelende muis aan het snoertje boeide hem. Hij zag een verhaal. Het kostte even tijd hem weer bij het IVN-onderwerp van deze wandeling terug te brengen: gewone bomen.
De koptelefoon van deze foto kwam ik tegen bij het nalopen van een ommetje in Orden. Je hebt niet alleen luisterboeken, maar dus ook luisterbomen. Bevestig aan de koptelefoon een stethoscoop en het beluisteren van de sapstroom behoort tot de mogelijkheden. Deze tak van sport wordt echter door weinig IVN’ers bedreven.

Lente lammetjesapd-gg lammetjes_foto_Y_Zwikker.jpg

De schapenhouder was verbaasd over de geboorte van twee lammetjes op 30 december 2016. De foto en tekst haalden de Apeldoornse krant. Nou daar was ik verbaasd over. De schapenhouder  heeft toch zelf de ram uitgenodigd om zijn kunstje te komen doen. Hij weet toch als geen ander dat ongeveer 146 dagen later die aandoenlijke lammetjes het levenslicht zien terwijl het nog helemaal geen lente is. Of de ram 126 dagen geleden zijn werk gedaan heeft was zeker op witte vachten feilloos af te lezen aan de opvallende kleurstrepen. De stiften laten zien met welke ooien de ram half haasje over heeft gedaan. Ik vind die strepen een dissonant in  het landschap. Als ik een schaap was zou ik balen van zo’n merkteken.

apd-gg lammetjes2_foto_Y_Zwikker.jpgMet het oog op een gunstige prijs voor het lamsvlees rond de Paasdagen rekenen een aantal schapenhouders precies uit wanneer het hek voor de ram zal worden open gezet. Het vlees moet dan niet te mager en niet te vet zijn. Achter de geboortegolf van lammetjes zit vaak gewoon een puur economisch verhaal. Hoe dan ook, ze zijn vertederend. Ieder jaar weer.  Als je ze aait is de vacht ruwer dan je verwacht. Geniet gewoon van ze in de wei of op het bord. Ze brengen ons midden in de winter een lente gevoel.

Replicafotoarchief IVN-Apeldoorn

Terwijl ik erlangs fietste dacht ik maar heel even: ‘Wat doet die reiger daar in die kruin van een laag boompje.’ Je zag het eigenlijk meteen al, die is nep. Het was een bizar gezicht. Reigers nestelen wel in bomen met hun lange poten en brede vleugels, maar niet in kleine boompjes in een straatje. Nepreigers zijn in, er is een hele handel in die beesten. Via Bol.com heb je er al eentje van 72 centimeter voor 17 euro.
Op een woonboot zag ik twee reigers tegenover elkaar staan. Een mens denkt daar van alles bij bijvoorbeeld ze verteren in alle rust de mol die ze net verorbert hebben, ze filosoferen of zijn verliefd. Toen ik wat langer keek zag ik dat bij de ene reiger de veren bewogen en bij de ander niet. Het was een zeer geslaagde replica. 

Ezelsbruggetjefotoarchief IVN-Apeldoorn foto:Y,Zwikker

Als beginnend vogelaar zijn buizerds favoriet. Je komt ze in het buitengebied tegen, zittend op een paaltje in het weiland en langs de snelweg. Vooral in de winter kan je deze vogel spotten, dan zijn er veel wintergasten. Als een vogel stil zit is dat heel sympathiek. Ze zijn er in allerlei kleurvariaties. De gebogen snavel van een roofvogel was een helder kenmerk, leerden ze mij. Evenals het ontdekken van de gele poten. Onmiskenbaar een buizerd. Ik slurpte de kennis op.
Maar ik zal nooit vergeten dat een bevriend vogelaar wees naar een buizerd met een lichte veren- krans als een ketting om zijn nek. ‘Als je die ziet, met zo’n verenkrans dan weet je dat die vogel uit Noorwegen komt.’ Ik heb toen niet de knipoog gezien die hij achter mijn rug met de andere doorgewinterde vogelaars deelde. Ik was zo blij met weer een wetenswaardigheid en zo’n leuk ezelsbruggetje. ‘Handig om te onthouden. Dat doet me denken aan de Noorse truien met zo’n ingebreid patroon,’ hoor ik me nog zeggen. Als ik weer zo’n buizerd met een Noors patroon zie kan ik een glimlach niet onderdrukken. 
(foto: Evelien Schermer)

Tweede leven van mijn koffie-drab

fotoarchief IVN-Apeldoorn foto:Yvonne ZwikkerJaren hebben we ons koffie-drab met een goed gevoel door de gootsteen gespoeld. Dat zou prima zijn voor de afvoerbuizen. En dan ineens lees je dat je daar helemaal fout aan hebt gedaan. Een afvoercheck liet gelukkig zien dat wij het afvoersysteem geen blijvende schade hebben bezorgd. Dan komt de tijd dat velen om je heen een koffiezet apparaat met pads aanschaffen. Onder het mom van gun jezelf een lekker bakkie. Maar dat afval van die tinnetjes en pads stond ons tegen.  
We zijn inmiddels helemaal in onze sas met de percolator. Geen koffiefilters, pads of tinnetjes. Maar uiteraard wel koffieprut, -dik, -drab, -gruis, droesem of hoe je het ook noemen wilt. Lees ik nou ineens op http://koffiebean.nl/nl/tips-voor-koffiedik/ dat het toch prima is als ontstopper voor toilet of gootsteen. Bovendien is het ook uitstekende compost, weert naaktslakken, poezen en insecten, prima scrubmiddel, vermindert cellulitus, geurverdrijver uit schoenen, krassenverwijderaar op meubels. Te gek, een rijk tweede leven. Maar wie heeft nou gelijk wat die gootsteen betreft? Ik zal maar eens in het koffiedik gaan kijken dan komt het juiste antwoord wel boven drijven in de drab.

Kennisklepje

foto archief IVN Apeldoorn (foto Yvonne Zwikker)Nog voordat we een stap in het bos gezet had, deed ze haar contactlenzen uit en borg ze zorgvuldig op. ‘Zo’ verzuchtte ze met genot in haar stem. ‘Het wordt nu allemaal waziger, maar moet je ruiken, moet je horen.’Ik moest even slikken. Ik had een hoofd vol wetenswaardigheden die ik haar wilde laten zien aan bomen en bloemen. Ze had met mij naar het bos gewild en ik nam aan dat ze dat deed om mee te genieten van mijn kennis, van de schoonheid van details. Maar dit ging dus even anders.

Het werd een heerlijke wandeling met aandacht voor elkaar en soms samen stil zijn op een bankje. Het bos vormde een imposant decor met vijftig kleuren groen. Voor iemand die het kennisklepje graag open zet was dit een boeiende beleving. Ik ondervond dat de natuur beleven op veel manieren kan. De natuurzendingsrang waar ik als enthousiaste IVN’er mee behept ben kan je ook gerust eens thuis laten of temperen. De natuur zorgt er zelf wel voor dat hij gezien en gehoord wordt als voor- of achtergrond. Sindsdien las ik met publiek soms een stilte moment in tijdens een wandeling als de omgeving zich daartoe leent.

Hooibalenkunst

foto archief IVN Apeldoorn-foto_y_zwikkerDe tijden dat hooi door menskracht met behulp van een hooivork op een kar werd getild liggen ver achter ons. Alleen schilderijen met deze idyllische taferelen resten ons. Hoe idyllisch ze waren kun je ook afvragen.
De vooruitgang zorgt voor pakketten hooi waar geen hooivork meer aan te pas komt. Soms zijn de balen bijna vierkant soms in de vorm van een rol of reuzenpoef. Een hele enkele keer is het hooi nog zichtbaar maar meestal is het hermetisch verpakt in glimmend plastic in de kleurvariaties: zwart, wit, lichtgroen en legergroen.
Je kunt het zien als nieuwe landschapselementen. Ze zijn trouwens niet meer weg te denken uit het veld. De meest creatieve stapelingen verschijnen aan de horizon. Zelfs bergen worden ermee gebouwd. Onlangs zag ik pakketten met half zwart en half groen plastic. Kunstzinnige bakens in het landschap. Maar ook zag ik een wal van rollen die was afgedekt met een doek. Wat was er te verbergen: schaamte voor zoveel kunststof in de natuur?

Balkonprints

foto archief IVN Apeldoorn- groene glimlach De meningen waren zeer verdeeld onder de Beekbergenaren over het zeer opvallende groene appartementencomplex aan de Herman Coertsweg. De een zei: ‘Spuug en spuug lelijk’. Een ander vond: “ Iemand die zoiets bedenkt moeten ze ophangen.’ Maar je hoorde ook: ‘’ Leuke, gewaagde bouw voor Beekbergen.’ Het staat er al weer een aantal jaren en is inderdaad zeer gewaagd in het zo rustige dorp. Niet zozeer vanwege de vormgeving maar wel vanwege de kleurcombinatie en de gebruikte materialen. Als je een kleurenstaal bekijkt komt de kleur het meeste overeen met appelgroen, Granny Smith’s wel te verstaan. Nou zijn er weinig appelgroene huizen, zeker niet in Beekbergen.

De frisgroene wanden passen bij de bewerkte platen van de balkons. Het is doorzichtig met een opdruk in allerlei tinten groen. Als je dichterbij gaat kijken zie je dat er de bladeren van de ginkgobomen op zijn afgebeeld. Ginkgo bladeren zijn heel bijzonder van vorm. Onlangs was ik in Weimar de stad van Goethe, die zijn hart aan de ginkgo verpand had. Zelfs bij de VVV kon je ginkgostekken kopen. Ik moet bekennen dat ik ook een zwak heb voor die bladeren. Dus jullie snappen het al, dit gewaagde staaltje architectuur heeft dankzij die balkonprints iets positiefs in mij losgemaakt. 

Boenen geblazen

foto archief IVN Apeldoorn- groene glimlach ‘Buurman, wat heeft u gedaan?’ Ze was meer verwonderd dan boos. ‘Kom eens mee’.  En zo liep onze vriend achter haar aan en zag de blauwe auto van zijn buurvrouw met een waas van roestbruine vlekken op de lak, de spatborden en  de ramen.  Als kunstobject was het wel bijzonder, maar dat was de bedoeling niet.

Omdat de rododendrons er wat verpieterd bij hingen had onze vriend de sproeier er met groot bereik op gezet. Urenlang ging een waaier van stralen over de planten, maar ook over de heg waarachter de blauwe auto stond.  Ze gingen vier weken op vakantie dus dit was wel even nodig. Zo lang het water spetterden leek er niets aan de hand, maar die nacht droogde het water,  dat uit zijn zelf geslagen pomp kwam,  op. De volgende dag werd het resultaat zichtbaar, alleen de buurvrouw zag het pas aan het begin van de avond.  Juist op het moment dat onze vriend eens even lekker onderuit wilde gaan zitten omdat alles voor de vakantie klaar stond . Niks onderuit zitten. Uren hebben ze gepoetst op die hardnekkige ijzerneerslag. Het kwam allemaal weer goed.

Nog maanden was aan het grind te zien waar de sproeier wel en niet gekomen was. Allemaal puur natuur. Dus ouders: kinderen die in ijzerrijke beken spelen, geef ze hele oude kleren aan anders is het boenen geblazen! En er zijn nogal wat van deze beken in Apeldoorn

Heel Holland timmert

foto archief IVN Apeldoorn- groene glimlach Volgens mij is er geen land ter wereld waarvan de inwoners zo enthousiast nestkastjes timmeren en ophangen.  In Nederland blijft geen plankje onbenut. In Hoog Soeren zag ik een nestkast met Mondriaan design, elders zag ik nostalgische trapgevels als front  gefiguurzaagd.  Zouden de vogels daar van onder de indruk zijn?  Bij een wedstrijd nestkasten ontwerpen hangt de humor aan de boom. Een kast in de vorm van een kat bijvoorbeeld. Door de open bek kan de vogel naar binnen.

Natuurorganisaties hebben de activiteit ´nestkasten timmeren´ in de top tien staan voor kinderen. Menige duim moet het ontgelden. Dan is uilenballen pluizen veiliger. Samen nestkasten timmeren op school, wat is er gezelliger. Handige opa´s zijn daar zeer welkom.
Er zijn huizen waarvoor op alle bomen nestkastjes te vinden zijn.  Wie herinnert zich niet de nestkasten aan de Loolaan; een kunstproject als onderdeel van de Triënnale, nestkasten in pasteltinten. Er kwam een storm aan protesten. Maar toen de nestkasten gratis opgehaald konden worden, was de rij bijzonder lang.

Dankzij al die nestkasten is er weer meer voer voor bijvoorbeeld de sperwer, die het steeds beter doet in de stad. 

Blauwe reigers met horloge

foto archief IVN Apeldoorn- groene glimlach Ze zitten er niet meer, de blauwe reigers in afwachting van de man met de gevulde fietstassen. Er valt niets meer te halen schijnt. Misschien is de vogelvoederman ziek, verhuisd, overleden of hij heeft een voederverbod gekregen? Als ik naar mijn oppasdienst liep langs het Amsterdamse Frankendael park zaten de vogels ’s ochtends stipt tegen elf uur te wachten. Alsof ze een horloge om die lange poten hadden.

Op een winterse topdag telde ik eens achtentwintig reigers, twee ooievaars en ontelbaar veel duiven. Alle lantaarnpalen in de directe omgeving waren bezet, de takken van de beuk bogen door en het gras zag grijs van de duiven. Als de man van weinig woorden arriveerde was het een geklapwiek van jewelste. Er was een pikorde; eerste de ooievaars dan de reigers en tot slot de duiven. Er bleef geen korrel over.

Je kon voordat de man arriveerde de reigers op vier meter afstand passeren. Op zo’n uniek moment kan je goed zien hoe prachtig dat verenkleed is. Ze zaten ineengedoken. Ze leken te slapen, maar er ontging hun niets. Deze softe winters zijn gunstig voor deze vogels. Nog even en ze krijsen weer hoog in de bomen rondom hun nesten in het park midden in de stad. Dat manoeuvreren tussen de takken met die lange poten en brede vleugels is ook een heel gedoe, zeker als je dan ook nog eens een lange tak voor de renovatie van je nest bij je hebt. 

Aanstootgevend en geraffineerd

foto archief IVN Apeldoorn- groene glimlach ‘Kan je nog een duivelsei op de tafel gebruiken’, vraagt een IVN collega. ‘ Er waren er zeker veertig dus eentje kan best.’ Even later komt hij terug met een ei met een manchet. We leggen het vreemde geval, dat licht blubberig aanvoelt tussen de andere spullen op de Natuurvraagtafel in Berg en Bos. Het is de dag van Speuren naar sporen. IVN Apeldoorn heeft voor deze gelegenheid een paddenstoelenroute uitgezet en een duivelsei hoort daar helemaal bij. Het ei is immers het beginstadium van de grote stinkzwam: de paddenstoel die zich erotisch opricht als het ei openbreekt. We hopen dat de paddenstoel op de tafel in de loop van de dag zijn unieke vorm zal laten zien en dat je de aasgeur zal kunnen ervaren.  Het is die dag 20 graden, belachelijk warm voor paddenstoelen. Maar het blijft helaas een ei.

Het verhaal gaat dat op Engelse landgoederen de bosarbeiders deze paddenstoel moesten verwijderen omdat de jonge dames deze herfstvrucht met zijn aanstootgevende vorm niet mochten aanschouwen. Maar je kan je ook voorstellen dat ze verwijderd werden omdat de aasgeur niet echt aantrekkelijk is. Inderdaad tref ik die ochtend zeker veertig eieren aan in de fietsenstalling van Berg en Bos, rondom bomen. De meeste verkeren nog in het ei stadium. Wat zullen de aasvliegen de komende dagen aan hun trekken komen. Zij zullen gretig op de geur afgaan, waaraan de paddenstoel zijn naam ontleent: de grote stinkzwam. Door hun bezoek aan deze zwam verspreiden ze de sporen die in de groenzwarte smurrie rondom de top zitten. Geraffineerde stank dus.

Brons

foto archief IVN Apeldoorn- groene glimlach Dat ik erg teleurgesteld ben is overdreven, maar toch. Mijn favoriete nationale vogel heeft brons gekregen: de mus. Het is even slikken. Tegen de grutto heb ik niks, maar het feit dat hij maanden ons land verlaat vind ik een groot minpunt voor een ‘nationale’ vogel. Ik weet het, dat is om te overleven. Als hij hier dag in dag uit zou blijven was er geen een grutto meer. En om voor nageslacht te zorgen is hij van ons land afhankelijk. Ik verdenk  toch alle gruttowerkgroepen ervan tien keer hun stem  te hebben uitgebracht.

Geef mij maar de mus. Zo oer Hollands. Doe maar gewoon, dan doe je gek genoeg. Ze maken zich druk om  niks.  Mensen en mussen horen bij  elkaar. Kijk maar naar de terrassen waar ze loeren op je koekje.  En dat samenhokken is geweldig. Er zijn woningbouwverenigingen die huizen opleveren inclusief een mussennestkast. Dat zegt heel wat over de populariteit van dit beestje.
Met de grutto gaat het slecht, daar doet de mus met halvering van het aantal niet  voor onder. Al die extra maatregelen die nu bedacht worden voor de grutto maken me een beetje jaloers. Die kan de mus ook gebruiken. Dus in het kader van heel Holland timmert roep ik iedereen op een mussenkast te timmeren.  Een simpel voorbeeld vind je op de foto en uiteraard op internet.
Maar goed,  wie weet komt binnenkort de verkiezing van de nationale boom, het nationale onkruid of insect. En wie weet  wint mijn favoriet dan wel.

Wenskaarten

foto archief IVN Apeldoorn- groene glimlach ‘Toon mij uw kerstkaart en ik zal zeggen wie u bent’ was ooit de aanhef van een artikel in het tijdschrift psychologie. Ik heb wel eens alle kaarten bewaard en ze het volgende jaar geretourneerd naar de afzenders, met een verse wens erbij. Het is toch zonde ze slechts een keer te gebruiken. Ook heb ik eens een kaart met een soort scheurkalender gemaakt, zodat men de komende jaren steeds een andere tekst kon gebruiken. Maar het volgende jaar had de knutseldrift mij toch weer in zijn greep.

Tegen het einde van het jaar kolkt de fröbeldwang door mijn aderen. Omdat ik de kleuterschool gemist heb, ben ik nog altijd bezig die knip- en plakachterstand in te halen, met heel veel enthousiasme trouwens. Zo langzamerhand behoor ik tot de fossielen die  de kaarten nog zelf maken. Soms denk ik: dat is niet goed voor het milieu al die kaarten, ik doe het niet meer. Maar dan besef ik weer hoe verrassend het is de enveloppe open te maken, te kijken wie er aan je denkt en te lezen wat je toegewenst wordt. Ik vermoed dat foto’s met een besneeuwd Nederlands landschap wel eens een collectors item kunnen worden, gezien de klimaatverandering. Daarentegen bloeiden tussen kerst en nieuwjaarsdag eind 2014 nog 280 soorten planten, dus komen er nieuwe kansen voor fotografen in Nederland, los van alle foto’s uit  verre vakantieoorden.

Dit jaar bedacht ik een tekst bij een vervallen schuur. Zo’n schuur die een ideale plek is voor vogels, insecten en kleine zoogdieren:
Wie de schoonheid van verval kan inzien,
hoeft de toekomst niet te vrezen.

Hij is het niet geworden, want manlief vond deze tekst aanstootgevend.

Stilte gezocht

foto archief IVN Apeldoorn- groene glimlach Vermijd 6 februari als je stilte zoekt..............
Vorig jaar op een zaterdagochtend in februari naar het bos leek ons een juist tijdstip om van de zo aantrekkelijke stilte te genieten. Zaterdag is een ochtend voor boodschappen, sporten en klussen. Het was februari. We gingen in het Appense bos bij Klarenbeek een route nalopen.  Al onderweg kwamen we rijk versierde praalwagens tegen, allemaal richting Klarenbeek. Het werd duidelijk waar die naar toe gingen. Op de weg grenzend aan het Appense bos stelde de Carnavalsoptocht zich op. Daar probeerden zij naar hartenlust het bereik van hun installaties uit.
In gedachte zag ik vogels met verschrikte ogen zich vastklemmen aan een tak. Dassen mopperden naar mijn idee in hun burchten.
Dit jaar wordt de optocht gehouden op zaterdag 6 februari vanaf 13 uur, het is een van de grootste in Gelderland.  Jullie zijn gewaarschuwd. Als je de stilte zoekt: blijf thuis. Wil je genieten van deze cultuurhistorische leut, die jong en oud creatief bindt, stel je op langs de route. Dat mag ook uiteraard.