Alphen aan den Rijn
(Zoog)dieren
woensdag25sep2019

Vleermuizen spotten in het Zegerslootgebied

Vrijdag 20 september 2019

Het is een prachtig heldere hemel, weinig wind en een goede temperatuur. Alles is aanwezig om vleermuizen te spotten. Er waren 16 kinderen en 22 volwassenen om met ons mee te gaan om de vleermuizen te lokaliseren en te spotten. Het is alleen al spannend  voor de kinderen om in het donker in een gebied zonder huizen en lantaarnpalen te lopen en zoeken naar onbekende vliegende beesten. Dat alleen is een belevenis op zich.

Eerst is bij het Bezoekerscentrum verteld over het leven van de vleermuis en hoe we ze kunnen spotten In die tijd kon het wat duister worden.

Bij vertrek hebben we geprobeerd vleermuizen bij het bezoekerscentrum te zoeken. Er was er niet een.

We zijn gelopen naar het gemaal. Daar hebben de kinderen bad-detectoren en schijnwerpers gekregen. Niet voor ieder was er een. Onderweg hebben we steeds gewisseld zodat ieder een keer zelf kon spotten.

Al lopend langs de Kromme Aar richting Burgemeester Bruins Slotsingel was er niet een vleermuis die zich liet horen of zien. Ook waren er geen muggen. De groep werd niet enthousiaster.

Op de Bruins Slotsingel hebben we beslist een ommetje te maken langs de Zegerplas.

Aangekomen op de overgang Zegerplas – Kromme-Aarkanaal vlogen er tientallen vleermuizen. Het was een orkest van de bad-detectoren en enthousiast springende en roepende kinderen. Het was een waar genoegen dit allemaal gade te slaan. Ik heb nog nooit zoveel vleermuizen waargenomen in het Zegerslootgebied als dit keer.

Uiteindelijk was de excursie een succes.

Dick Warmerdam

De  ervaring van een deelnemer aan het vleermuisspotten

Expeditie geslaagd

De tocht komt langzaam op gang. Eerst nauwkeurige informatie, instructie en bewapening.

Dan op weg. Schuifelende voeten, gedempte stemmen, gespannen gefluister. In de omgeving loeit een koe. De duisternis rukt snel op. Zullen ze zich laten vinden? Lichtbundels schieten rond. Soms is er even een geheimzinnige tikje vanuit de geluidvangers te horen, alsof er iemand grinnikt… We speuren de omgeving af. Niets! De bomen ruisen licht en gaan steeds meer in de omgeving op. Ze geven niks prijs. Het water van de Kromme Aar loert vlak langs de paden. We moeten opletten dat we niet misstappen.

Een tijdloze, mistige sfeer dringt zich bij me op en brengt me in verwarring. Ben ik een Middeleeuwse vroedvrouw, bij nacht en ontij op weg naar een bevalling? Of een Barbaarse schone uit het moerasgebied, lang voor de tijd dat de Romeinse soldaten hier patrouilleerden? Een laagvliegende Boeing brengt me weer terug in de 21e eeuw bij de kinderen met ledlampen en volwassenen met smartphones. Nog altijd geen teken van leven…
We worden misleid, uitgelachen door die kleine mysterieuze wezentjes!

De expeditieleider is hen toch te slim af met zijn plotselinge routewijziging. Het meer glanst op, mugjes dansen in de maneschijn. En dan beginnen de detectoren eindelijk geluid te geven. Meteen duiken de beestjes op. We juichen bij elk exemplaar dat tevoorschijn schiet, schitterend in de lichtbundels. En wat zijn het er veel! Magisch zoals we daar staan aan de rand van de Zegerplas, terwijl de ratelende, blije tikgeluiden over ons heen buitelen, net als de zoogdiertjes zelf.

Nu weten we niet alleen hoe verliefde vleermuizen eruit zien, maar ook hoe ze klinken!

Het was een prachtig avontuur.