Roermond e.o.
Natuur
woensdag21sep2016

Verslag excursie Groote Peel, Ospel 1 mei 2016


1 mei en met vijf graden op de thermometer voelt het aardig koud aan.  Voor de tijd van het jaar zou het allemaal veel beter moeten zijn. Maar ja, desondanks kwamen nog 13 liefhebbers bij elkaar op de parkeerplaats van het buitencentrum de Pelen te Ospel. We vertrekken precies om 7:30u om een wandeling te maken over de Groote Peel, een vroegere hoogveengebied, waar turf werd gestoken.  Tegenwoordig is het een uitgestrekt vogelgebied. We lopen richting het ven, het Meerbaansblaak.  Hier zien we enkele krakeenden, dodaars en wilde eenden. Een dodaars duikt ieder keer weer onder om kleine visjes op te vangen.  In de bomen rondom de gebruikelijke vogels, waaronder merel, vink, gaai, koolmees en pimpelmees.  Een koppeltje grauwe ganzen vluchten van ons weg om de pullen te beschermen. De tjiftjaf begint langzamerhand terrein prijs te geven aan de fitis, die momenteel talrijk voorkomen. In de kijkhut kijken wij over het water. Er is niet veel activiteit. Een paar wilde eenden, krakeenden en tafeleenden.  Het waterpeil is aanzienlijk hoger dan normaal en hierdoor zijn er ook veel minder kokmeeuwen. Via de Meerbaan vervolgen wij onze weg en komen uit bij het uitkijkplatform, welk een fraai uitzicht geeft over de hei. Op een enkel koppeltje na, lieten de meestal veelvuldig voorkomende roodborsttapuiten het afweten. Drie reeën vluchten weg.  

Op de splitsing aangekomen zien we op een stapel takken een blauwborst zitten.  Deze vlucht snel het gras in. Aan de andere kant zien we er nog een en ook enkele rietgorzen in de jonge berkenboompjes.  Voor de blauwborst hadden wij twee of drie weken eerder moeten komen. Nu hebben zij koppeltjes gevormd en is het fraaie territorium fluiten niet meer zo nodig. Iets verder door heeft men een plaggenhut nagebouwd, die laat zien hoe de sturfstekers een armoedig bestaan leidden. Ongelofelijk dat er vaak een gezin met een tiental kinderen in woonden. Richting knuppelbrug lopend laten enkele boompiepers hun kunnen zien, door hoog de lucht in te stijgen om als een parachuutje met uitgestoken vleugels en hangende poten in de top van een ander boom weer neer te komen. Enkele van ons menen een sprinkhaanzanger te horen. Een onopvallende vogel, die op een kleine struik zittend een droge snorrend geluid laat horen. Je moet hier op geconcentreerd zijn, anders merk je het niet op. Na het knuppelpad gaan we rechts af door het poortje en dan horen wij hem heel duidelijk. Met z’n allen luisteren we aandachtig en proberen hem in de kijker te krijgen, echter zonder resultaat.  Toch menen we hem heen en weer te zien vliegen. In het bosje voor de weilanden zitten enkele zwartkoppen die hun melancholieke fluittonen laten horen. Voelen zij zich gestoord, dan merken we dat aan een smakkende teck, wat lijkt of men twee steentjes tegen elkaar tikt. 

Het beheer is er op gericht om het gebied nat te houden en dit zien we aan de omringende weilanden, die deels onder water zijn komen te staan. Hier bevinden zich talrijke kokmeeuwen. Fascinerend is het om dit gebied langdurig af te speuren naar verborgen vogels, zoals de wulp, waterhoentjes, dodaars, kievieten. Een week geleden zaten hier ook nog grutto’s waarvan we er nu geen enkele zien. Vele graspiepers en grasmussen vertoeven in de weilanden om het water. Via een kleine omweg lopen we terug naar het beginpunt. In het bos wordt nog een gekraagde roodstaart ontdekt. De mannetjes zijn opvallend getekend met een oranjerode borst, zwarte keel en een wit voorhoofd. De trillende staart is roestrood . Hoog in een boom laat deze vogel zijn toch heel mooie zang horen.

Het is inmiddels elf uur geworden en het wordt drukker op de Peel met families, die willen profiteren van de mooie natuur. Wij drinken nog een kop koffie in het centrum en nemen de schrijflijst door. We komen aan 53 soorten. Ondanks het gemis aan een paar zomersoorten(zomertortel, wielewaal), toch een geslaagde ochtend.

Meinse van der Velde

2016-05-01_Excursie-Groote-Peel.pdf